Toen ik uit de metropoort kwam, op weg naar het hostel, liep er een heel oude vrouw in dezelfde richting voor me, zo’n 15 meter voor me. Van ver gezien leek ze iets gemeen te hebben met Miss Marleen Seymour, zoals de manier waarop ze loopt, de dunne enkels, de o-benen… Ik hield mijn ogen op haar gericht om te zien of zij het niet was. Ik lette vooral op of ze naar de herberg ging of er langs liep. Ze had alleen een handtas.
Juffrouw Marleen Seymour hakt mensen in stukken, zoals de heer Jamal Khashoggi begin oktober 2018 in Istanbul. Zo onbeschaafd is ze, maar ze denkt nog steeds dat ze tot een Belgische adellijke familie behoort, genaamd de Wouters van Oplinter.
Eerst doet ze die vreselijke dingen met andere mensen, en daarna vindt ze het niet leuk dat iemand mensen van haar wegjaagt omdat ze levensgevaarlijk is. Het meest logische zou zijn als ze deze dingen nooit meer zou doen, maar ze verdient haar brood op deze manier. Ze is een huurmoordenares. Ze moet psychologisch onderzocht worden om de verklaring te vinden waarom ze mensen in stukken moet hakken als ze eenmaal dood zijn. Wat is het nut van mensen in stukken hakken? Dat ze deze vraag beantwoordt.
De oudere Afrikaanse vrouw zag eruit alsof ze uit eten ging en terugkeerde naar het hostel. Als dat zo is, dan heeft ze niet alleen gegeten. Ze kwam waarschijnlijk van een vergadering.
Ze ging inderdaad het hostel binnen en ik versnelde mijn pas, alleen maar om haar van dichtbij te zien. Ik ving een glimp van haar op toen de deur van de lift dichtging.
Ze lijkt niet op iemand die we zoeken en daarom dacht ik eerst dat ik haar nog nooit eerder had gezien.
Na het inchecken vroeg ik welk bed ze hadden toegewezen en of de lakens al gespreid waren en of het bed al klaar stond. “Bed nummer twee” zei de receptioniste.
Bed nummer twee is een gewoon eenpersoonsbed naast een ander eenpersoonsbed, en meestal maken ze de eenpersoonsbedden klaar met handdoeken erop gerold en een visitekaartje met de tekst “welkom”.
De receptionist raadde me aan om eerst even te gaan kijken en dan naar hem toe te gaan als ik het beddengoed nodig had.
Toen ik de slaapkamer binnenkwam, zat er een heel vriendelijke en vrolijke Afrikaanse jongedame in het stapelbed die me teruggroette met een brede glimlach. Ze kwam mogelijk uit Somalië of Ethiopië. Ze zat vrolijk boven op haar bed en genoot van een film.
De andere zei helemaal niets. Ze zat met haar rug naar iedereen toe, precies zoals Laura Dos Santos doet. Ze draaide langzaam haar hoofd om over haar schouders te zien wie ik was en zei niets. Ze was koud en niet geïnteresseerd in het begin. Ik zou naast haar slapen.
| Wat als ze “één van hen” is? Wat als ze een oudere vrouw zoals zij op me afsturen, waarvan niemand zou vermoeden dat ze iemand kwaad zou doen? De kilte waarmee ze haar kamergenoten alleen benadert, duidt op een onuitgesproken probleem. Haar blik was zo eng, als de blik van een tovenares of van iemand die je wil pakken. Ik ging terug naar de receptie en vroeg om bedlakens, maar ook om van bed te wisselen, als dat mogelijk was. Ik kreeg het bovenste bed van het stapelbed. Dit is een benadering van een AI-robotfoto |  |
“De receptionist verzekerde me dat ze in orde was en al jaren in hetzelfde hotel verbleef,” zei hij zeer geamuseerd over het feit dat ik achterdochtig was.
Hij vroeg of ik haar leeftijd kon raden. “Eenennegentig”, gokte ik.
“In het paspoort van deze vrouw staat dat ze geboren is in 1984… en haar foto staat erop”. Ik kreeg te horen
Deze vrouw is duidelijk iets van plan als ze met een vals paspoort rondloopt en een valse identitiet. Dat is echt eng.
“Daarom wil ik van bed wisselen”, zei ik tegen de receptioniste. “Ze zou wel eens deel kunnen uitmaken van een hele kudde uiterst nerveuze individuen die hun hulpjes naar België overbrengen… Trouwens, zoals verwacht waren de bedden niet opgemaakt, want vanochtend waren er geen reserveringen voor die kamer, zei de huishoudster. Ik kreeg normaal een bed toegewezen op een andere verdieping. Ze hebben me op de een of andere manier teruggezet in dezelfde kamer
Ik keerde terug naar mijn kamer en maakte snel mijn bed op, zodat ik naar binnen kon sluipen en direct naar bed kon gaan. Toen ik klaar was, wenste ik iedereen welterusten, ook de dame die eerder niet reageerde.
“Dank u wel”, zei ze. “Waar kom je vandaan?” vroeg ze en ik begreep van ver niet wat ze zei, ik liep dichterbij en toen herkende ze me. “We hebben elkaar laatst ontmoet, ken je me niet meer ?” vroeg ze.
“Ja, nu wel”, zei ik tegen haar. “Ik kom uit Tunesië en ik ben familie van de eigenaar van het hostel.” Ze staarde in het niets met een vraagteken op haar gezicht en het kan me niet schelen of die informatie verschilt van wat ik haar laatst vertelde. Dit is de reden waarom ik er helemaal niet van hou om te liegen, want ik kan me niet druk maken over wat ik zus en zo heb verteld, wanneer enz. Ik lieg gewoon niet tegen mensen om wie ik geef.
Toen was ze nieuwsgierig naar hoe lang ik zou blijven. Ik vertelde haar eerlijk dat ik dinsdag zou vertrekken.
“Ga je terug naar Tunesië?” vroeg ze, mogelijk om het gezellige gesprek gaande te houden.
“Ik ga eerst naar Frankrijk en dan naar Tunesië”, antwoordde ik, om de indruk te wekken dat ik echt om haar gaf.
Pas toen ik wegging, herinnerde ik me deze dame. Ze kwam uit Nigeria en woonde in Londen. De vorige keer verklaarde ze dat ze haar tas verloren had, met haar paspoort (waarvan ze zei dat het Brits was) en ze was toen geld aan het inzamelen van iedereen. Eén werknemer betaalde één nacht voor haar. Hij vertelde me dat een klant twee nachten had betaald.. Ik gaf haar 20 euro die ik toevallig op zak had van iemand die me betaalde om zijn buskaartje online te betalen.
Ze arriveerde op 2 augustus 2025. De jonge mannelijke Aziatische receptionist werkte ook op 2 augustus 2025. Hij is dezelfde man die Laura Dos Santos binnenliet, de vrouw met de achternaam die op 21 juni 2025 voor het eerst als Corina geregistreerd stond en nu als Koarina Buni.
Hij zou haar hebben geholpen om de officiële check-in te omzeilen door haar de slaapzaal binnen te laten buiten de openingstijden voor nieuwe gasten, namelijk om 15.00 uur. Ze was rond 11.30 uur in de slaapzaal. Een vroege check-in bestaat ook tegen een tarief van 14 euro. Het is niet duidelijk of ze deze mogelijkheid heeft gekocht.
Hij was daar om de barman voor het eerst te vervangen, op 2 augustus 2025 en hij kan daarbij wat receptiewerk hebben gedaan, misschien om de oudere vrouw te helpen met inchecken met een paspoort waarop staat dat ze in 1984 is geboren.
Ik heb een andere naam gebruikt voor het boeken van een slaapzaalbed sinds ik op X, op 18 juli 2025 de beschrijving van Miss Laura Dos Santos publiceerde, die de hulp was van Marleen Seymour in het bijzonder in de zaak van 5 vrouwen die in stukken gehakt en verstopt in plastic zakken werden gevonden in Bergen / Mons in 1996.
Ik verstuurde de tweet in de context van de verscherpte grenscontroles door de Belgische regering met als doel mensen zonder papieren, waaronder houders van irreguliere papieren, te deporteren.
Eerst vond ik deze vrouw liggend in mijn bed
De trap van het stapelbed opklimmen was het probleem. Mensen hakken is geen probleem voor haar, denk ik. Ze zei dat ze onlangs aan haar been was geopereerd en dat ze daarom om genade en begrip voor haar toestand vroeg. We spraken af om uiteindelijk van bed te ruilen:
Zonder enige vorm van medelijden zou Laura Dos Santos (geboren in Paramaribo in Suriname) in juli 1997 betrokken zijn geweest bij de moord op Samuel Hall, de microbioloog bij Budweiser Beers in Florida, die samen met zijn Jordaanse collega in 1995 de formule voor alcoholvrij bier had ontwikkeld. Deze uitvinding kostte Samuel Hall het leven. Hoe kan ze hier genade tonen? Moeten we alleen genade tonen omdat ze de trap van een stapelbed niet op kan?
In de week van 21 juli 2025, de nationale feestdag van België, een paar dagen nadat ik over Miss Corina had gepubliceerd, vloog de broer van Mr Samuel Hall naar Antwerpen in een poging om Koarina te laten arresteren, omdat zij meer zou weten.
Ik rapporteer de nieuwe bevindingen aan het Internationaal Strafhof:
Laura wisselt elke dag van pruik, omdat ze rond het begin van deze eeuw een pruikenwinkel had in Grenoble in Frankrijk, waarvan kardinaal Dormique Mathieu, de Belgische bisschop van Iran die in mei 2025 een poging deed om paus te worden, de grootste aandeelhouder was. Zo zijn beide verbonden. Die aanwezigheid in Grenoble moet leiden tot onderzoeken naar mensen die in die regio verdwenen zijn.
Deze ultra-racist gebruikt, net als de rest van zijn racistische familie, de Wouters van Oplinter, grote netwerken van migrantenwinkeliers om geld over te maken tussen de EU-landen, met als eindpunt uiteraard België. Hiervoor gebruikt hij de laagst opgeleiden, zodat zij nooit het volledige plaatje van de Belgische economie zullen zien. Hij zet ze op tegen de beter opgeleiden die vernietigd worden. Ze zijn ervan overtuigd dat de welvaart op deze manier gecreëerd wordt.
Het eindpunt van alle fondsen is uiteraard België, waar je Sofina Holding Group SA en Sofira Holding SA hebt (die gelinkt is aan het vastgoed van Parfumerie Douglas, Lavazza en Woonhaven, om er maar een paar te noemen) ; die doen alsof ze kapitaal ophalen via de aandeelhouders, ofwel op de beurs ofwel rechtstreeks via de Belgische banken die aanbevelen om in de Sofina en Sofira racistische Sicav’s te investeren. Het Arco schandaal onder andere is een voorbeeld van een zwendel die vanuit Sofina vertrekt. De grootste aandeelhouder is de heer Lucien Leuwenkroon, de voorzitter van de Belgisch-Luxemburgse Kamer van Koophandel in Casablanca (Marokko) waarvoor ik de sluiting heb aangevraagd. Hij gunt huurmoordenaars internationale contracten via deze kamer van koophandel, voor het geval we ons afvragen wie politici, bankiers, journalisten, bedrijfsleiders, dokters, prinsen princessen en Staatshoofden in de wereld vermoordt. Hij betaalt ze via zijn geheime rekeningen. Hij denkt dat hij de baas is over al die mensen, wat wijst op een mentale stoornis die nooit in België werd onderzocht, wat sancties zal opleveren voor dit land, maar dat de internationale rechtbanken wel zullen onderzoeken.
Lees meer over kardinaal Dormique Mathieu:
– o –
De jonge Aziatische man die bij de receptie van XYZ Hostels in Antwerpen werkt, had me misschien pas op vrijdag 1 augustus 2025 gevonden, toen ik mijn rugzak uit de kluis vroeg, die in een ruimte achter de receptie staat. Deze keer kon ik hem niet ontwijken, maar ik zorgde ervoor dat ik mijn rugzak nooit aan de receptie gaf als hij in de buurt was.
| Op de rugzak zit een label met het kamernummer. Ik zag hem met grote ogen het papier lezen, zo kwam hij afgelopen vrijdag achter het kamernummer, het bednummer en de rest van de informatie, zoals de naam waaronder ik reserveer. Ik wist dat hij het ging gebruiken. Dit is iemand die ik helemaal niet ken, die lekt naar buitenstaanders die het hostel gebruiken, alleen God weet waarom. |  |
Hij lijkt degene te zijn die helpt bij het binnensmokkelen van zware criminelen in het hostel. Wat gaat hij winnen?
Hij spreekt vloeiend Nederlands en misschien komt hij wel uit Nederland. Hij zou een mix van Belg en Aziaat kunnen zijn, of hij zou familie kunnen zijn van Filomenita Mongaya’s man, die migranten gebruikt om grote zaken voor zichzelf te doen.
Dit is een benadering van het gezicht van die werknemer die een student zou kunnen zijn:
– o –
Ik hoop alleen dat deze oudere vrouw zich nog herinnert dat ik haar een keer heb geholpen, maar de kans is groot dat ze het helemaal is vergeten en dat haar tas deze keer weer wordt gestolen, of dat ze met een ander verhaal komt denk ik.
Wat blijkt, de volgende ochtend kwam ze met een ander probleem naar mij. Ik ging om te beginnen pas om een uur of 5 naar bed en alle bedden waren bezet. Een andere vrouw sliep naast de oude dame terwijl ik in mijn ivoren toren moest slapen. Ik weet niet hoe laat het was toen ik de oude vrouw heel vroeg in de ochtend met iemand over de telefoon hoorde praten, terwijl alle andere meisjes nog sliepen. Het geluid maakte me wakker, maar niet in die mate dat ik klaarwakker was. Ik dommelde weer in slaap en zonder oordopjes hoorde ik absoluut niets van wat er om me heen gebeurde tot de middag.
Alle anderen checkten uit en de oude dame bleef in de kamer. Zodra ze wist dat ik niet sliep, draaide ze het volume van een mis die ze volgde omhoog en tegelijkertijd deed ze haar gebed of misschien haar bezweringen in wat een beetje eng klonk, maar dat is haar leven. Het zijn mijn zaken niet. Ik liet haar haar gang gaan en ging douchen.
Alle lichten waren uit. Er zat geen sleutelkaart in het stopcontact en ik vroeg me af of ze überhaupt een sleutel had. In plaats daarvan gebruikte ik een Kruidvat-lidmaatschapskaart om licht in de badkamer te hebben.
Toen ik het deksel van het toilet optilde, was ik stomverbaasd. De stront zat er nog in en ik vroeg me af waarom sommige mensen het water er niet twee keer uit kunnen trekken. Dat is makkelijk, gewoon deksel erop en weg wezen. Maar er was geen licht en er is geen raam. Ze zag waarschijnlijk niet wat ze deed.
Vandaag heeft ze de kamer helemaal niet verlaten. Daarom denk ik dat ze misschien geen sleutel heeft, of misschien heeft ze die aan iemand anders van buitenaf gegeven.
Toen ik naar buiten kwam, vroeg ze of ik haar ergens mee wilde helpen, maar ik begreep niet wat ze bedoelde. Ik weet niet wat ze wil, want ik begrijp Nigeriaans Engels niet goed. Wat ik wel begrijp is dat ze niet meer kan bellen. Ze kon haar Britse simkaart maar één keer gebruiken in België, en nu niet meer. Ze zei dat ze voor haar bezoek aan Antwerpen in Frankfurt was geweest, waar haar SIM perfect werkte.
Het andere dat ze zei was dat ze die SIM nodig had om een ticket te kopen om terug naar Londen te gaan… Oh ja? Het retourticket is niet moeilijk. Het ministerie van Binnenlandse Zaken kan mensen die hier gestrand zijn, helpen om terug naar huis te gaan.
Toch begrijp ik niet wat iemand anders kan doen dan haar vertellen dat ze een nieuwe simkaart moet kopen. Ik begrijp ook niet waarom ze wilde weten welke provider ik gebruik, terwijl ik alleen WIfi gebruik.
Ze was onwel en hield haar hand op haar buik. Je hoort me haar vragen of ze een ambulance nodig heeft. Ze zei “nee”. Zoals je kunt zien, is er een heleboel bioscoop waar ze wachtte tot ik wakker werd, alsof ze in het bijzonder mijn aandacht wilde.
Ik vertelde de receptioniste dat de vrouw niet in orde was en dat ze hulp nodig had met haar mobiele kaart. Ze vertelden me dat twee baliemedewerkers haar gisteravond probeerden te helpen met dat telefoonprobleem. Hoe komt het dat ik haar tussen 5 en 8 uur ‘s ochtends over de telefoon hoorde praten, waardoor iedereen wakker werd?
Kan iemand me helpen begrijpen waarmee deze vrouw wil dat ik haar help? Wil ze dat ik met haar ga winkelen of zo? Is dat wat ze vraagt? Kan het zijn dat ze geen sleutelkaart heeft om terug naar de kamer te gaan?
Normaal gesproken checkt ze uit op maandag 4 augustus 2025. Normaal gezien checkt ze uit op maandag 4 augustus 2025, maar ik heb ondertussen vernomen dat ze haar verblijf waarschijnlijk met een nacht zal verlengen, bijna alsof ze het einde van mijn verblijf wil evenaren. Gaat deze vrouw me overal volgen? Ik weet het niet.
Het enige wat ik weet is dat sommige mensen erg gek worden, misschien naar aanleiding van mijn gratiebrief voor Zijne Majesteit Koning Filip van België die ik op 21 juli op X plaatste.
In die brief legde ik de belangrijke rol bloot die mevrouw Marleen Seymour speelde in een poging om de val van een Libanese dokter te veroorzaken in het Universitair Ziekenhuis Saint Luc in Brussel door zijn collega te spelen als verpleegster of schoonmaakster in het ziekenhuis onder de naam Lucienne Carrière, en onder de naam Sophie Dumartel, reisde ze naar Beiroet om een vals visum voor België te overhandigen aan zijn broer, samen met vele andere mensen in het Midden-Oosten waaronder leden van Hamas en Hezbollah.
Ze wilden de dokter er via de Belgische justitie valselijk van beschuldigen dat hij zich had verrijkt met een zwendel met valse visa die hij aan de Marokkaanse migranten zou verkopen, om het Hof van Justitie hem zware boetes te laten opleggen tot op het punt van inbeslagname van al zijn bezittingen in België en in Libanon, waaronder een verzameling oldtimers (die naar verluid begeert werd door de heer Alfons Nuyts), een zeer succesvolle handel in tweedehands auto’s en onroerend goed in minstens twee landen.
Het probleem in België dat ik zelf heb meegemaakt is het grote risico dat er mensen zijn bij de rechtbank die zullen instemmen met de kwade opzet en hun eigen volk gaan verdedigen zelfs in de meest kwalijke zaak. Er is geen enkele zekerheid dat de rechtbank niet zal meedoen en dat ze in zijn voordeel besluiten nemen of naar de waarheid op zoek gaan, want ik heb het allemaal zelf moeten zoeken. Er is geen enkele rechtbank die mij ooit is komen zeggen dat Marleen Seymour onder ander het probleem waren
De rechtbank heeft mij eerst beschuldigd uit lafaardij om in tweede instantie de dokter als brein of medeplichtige ook te beschuldigen, waarbij veel paperassen worden gecreëerd om een administratieve vorm van schuld te ontwerpen. Ze vallen mij aan om niet rechtstreeks de dokter aan te vallen, om andere gunsten van hem te verkrijgen. Dus, weren ze werkelijk op weg om hem aan te vallen. Die kans heb ik hen niet gegeven. Van mij krijgt heel België geen kansen meer.
Wat te denken van het sturen van een oude dame van God weet waar, die minstens 80 jaar oud is met een paspoort waarop staat dat ze in 1984 geboren is. Hoe zit het met de inbeslagname van hun bezittingen zoals Parfumerie Douglas, NH Hotel, Lavazza en alle aandelen en rijkdom die ze hebben opgebouwd onder valse identiteiten en met geld van mensensmokkel en oplichting met valse visa? Wanneer gaat de Belgische rechtbank zich eens daarmee bezighouden?
Ik heb dezelfde informatie meegedeeld met de President van de VS, om druk te oefenen op België om dat soort zaken op te lossen. Mijn eerste melding, betreffende mevrouw Laura Dos Santos blijkt geen vruchten te hebben geworpen. Daarom richt ik me naar andere leiders in de wereld om België te verzoeken mensen op te pakken terwijl het nog kan. Ik zou niet weten waar ik ze daarna moet vinden. België heeft de kans om Marleen Seymour op te sluiten ook gewoon voorbij laten gaan op het ogenblik toen we nog niet wisten dat zij de vilder van Bergen zou kunnen zijn.
Met veel dank bij voorbaat en met
De meeste hoogachting
Naima Mouali
Centrum voor Marokkaanse Internationale Allianties
United Chambers of Commerce and Industry 
