In het voorjaar van 1990 voelde Mevrouw Denise Janssens zich bedreigd en niet op haar gemak in de aanwezigheid van twee mensen die zich als Ghanezen voordeden. Ze waren onvriendelijk en mogelijk geld zochten om drugs te kopen, dacht ze, want in dat jaar or in het jaar ervoor werd een Marokkaanse Jood met een winkel voor kruiden en specerijen in de Merodestraat mogelijk nummer 52, aan het Brussels Zuidstation vermoordt met messteken.
De dader zou een junkie zijn die op zoek was naar een beetje geld voor drugs volgens de rechtbank. Dat is wat de echtgenote van de winkelier vernam. Ze waren vrienden van Denise Janssens. Hij was de leverancier van de ingredienten waarmee mevrouw Janssens zalfjes maakte. Zij heeft me dat adres gegeven en ik vond Stiff in die winkel, om de krullen te verzachten. Heel Marokko gebruikte Stiff. Zo hoefde ik geen voorraad van Stiff mee te brengen of aan iemand te vragen een beetje mee te brengen voor mij.
Toen ik op een keer daar voorbij liep, was de winkel dicht. Ik ging weer langs op een andere dag, en dan vroeg ik aan Denise of die winkel nog bestaat. “De winkelier werd vermoord” zei ze. Ik geloofde de woorden van de rechtbank niet. want dat was geen winkel met vrije toegang. Dat was een winkel met een loket met een klein venstertje waarachter hij zat, alsof hij goud verkocht. U vraagt wat u nodig hebt en hij gaat uw selectie halen en doet het kleine venstertje open om de marchandise te tonen.
Voor een junkie is dat ingewikkeld om een overval te plegen. Daarom denk ik dat de winkelier mogelijk werd hij vermoord door een team voor zijn specialiteit en dat waren specerijen uit de hele wereld die hij via Marokko kocht. Enkele winkels en restaurants kochten bij hem aan. De vraag naar specerijen is zeer groot bij de Marokkanen.
Na zijn dood, in tussen 1987 en 1989, verscheen Flavori, een distributeur van kruiden die eerst op de markt stond en rechtstreeks uit Frankrijk kwam. Niemand van de migranten kocht specerijen bij Flavori, want de verkopers waren allemaal Europeanen, en dat vertrouwen ze niet. Zo was het in het begin.
Vroeger lag het racisme er vingerdik op en de prijzen van Flavori waren ook racistische prijzen die veel hoger liggen dan in de winkel. Niemand ging naar die kraampjes. Hun producten zijn verlept en hebben hun smaak verloren. Ze zijn niet zo Flavori als ze beweren. Door de jaren heen hebben ze aanpassingen gedaan en hebben de multiculturele richting genomen.
Ze bestaan al meer dan 30 jaar, maar ze doen alsof ze pas in april 2021 zijn begonnen. De bedrijvendatabase laat hun bedrijf in Machelen weg, terwijl een Facebook-pagina een adres vermeldt dat niet overeenkomt met de gegevens in de officiële bedrijvendatabase.
Dus, wat is deze puinhoop? Zou het kunnen dat ze de oprichtingsdocumenten hebben gebruikt van de joodse winkelier die in Brussel werd vermoord? In ieder geval zijn ze aan het frauderen en het simpele feit dat ze kantoren hebben bij de Wereldbank is een indicatie van fraude.
De migranten kopen altijd liever daar waar iemand hun eigen taal ook spreekt, en gelukkig was er de Sun Wah waar ze inkopen deden voor al hun kruiden en specerijen. Sun Wah was een Chinese supermarkt.
Later vond Flavori zijn weg naar de winkels en de slagerijen van de migranten en concurreren tegen de andere merken met mengsels zoals Ras-El-Hanout, mengsels voor vis, mengsels voor brochetten en voor Indische currygerechten. Ik vroeg mij af wie toont aan die Europeanen van Flavori die geen vreemdelingen als verkopers willen, hoe ze Ras-El-Hanout in elkaar moet steken?
Flavori heeft een vestiging in de kantoren van de Wereldbank in België. Het merk Flavori is populairder en goedkoper dan merken zoals Ducros en Liebig. Het verschil in kwaliteit bij de twee laatsten is veel hoger. Hun marchandise is zuiverder dan dat van Flavori wiens marchandise wel eens zand, steentjes en takjes bevat.
Het voorbeeld van Flavori is zeer belangrijk, omdat een belangrijke Joodse zakenman mogelijk werd neergestoken omwille van zijn klanten en zijn leveranciers die de inkomsten te dwarsbomen van de niet-Blanke volkeren, om antipersoneelmijnen te planten in producerende regio’s – Flavori zou een dekmantel kunnen zijn. De locatie in Marseille en de link met de Wereldbank in België doen vermoeden dat het geld witwast dat lokaal wordt geproduceerd in het prostitutiemilieu in Marseille, maar ook in veel landen waar de kruiden en specerijen worden geproduceerd. Dit is hoe de landbouw in landen die leningen nodig hebben voor de ontwikkeling van het land, in handen komt van een wrede buitenlandse maffia, die het land en de mensen uitperst en zichzelf beschermt met milities. Zo werken ze. Ze kopen mensen om om hen te helpen de slavernij in stand te houden.
Bij Flavori is er geen transparantie hoe ze aan hun zeer uitgebreide variëteit van kruiden en specerijen geraken in zoveel verschillende landen. Een kantoor in de Wereldbank zelf hebben is wellicht met de bedoeling om nooit gerechtelijk onderzocht te worden vooral als er doden in de zaak betrokken worden. De traceabiliteit van de planten is van groot belang in deze sector voor de volksgezondheid. Wat zij verkopen zou afkomstig kunnen zijn uit conflictgebieden zoals Afghanistan, Jemen, Soedan, Somalië, Ethiopië, Libië, Palestina, Kashmir, Vietnam, Cambodia, Haiti en vele andere landen waar mensen op de vlucht slaan die een statuut van VN vluchtelingen en VB asielzoekers
Mogelijk koopt Flavori helemaal niets en financiert wel de van guerrillas, met het geld van de Wereldbank.
Daarom moet het dossier van die vermoorde Marokkaans-Joodse winkelier in Brussel Zuid opnieuw onderzocht worden om uit te zoeken of de Wereldbank achter zijn moord zat, zonder Flavori uit het oog te verliezen.
Mogelijke verdachten zouden Marleen Seymour en Hassan Mahoudi kunnen zijn in opdracht van iemand zoals Lucien Leuwenkroon die op dat ogenblik (tussen 1987 en 1989) zijn kamer van koophandel in Marokko aan het organiseren was. Hij is iemand die op deze manier zijn portefeuille vult, door winkeliers te vermoorden, door hun winkels waar ook ter wereld te slopen. Hij richt zich op voedseldistributie, kledingwinkels en cafés. Zijn halfbroer, professor Roland Willemyns van de Vrije Universiteit Brussel, richt zich op ziekenhuizen, scholen en kleuterscholen, ook overal ter wereld. Ze betalen anderen om dat te doen en via de Wereldbank weten ze van alles wat er in jouw regio gebeurt.
Lucien Leuwenkroon wil alles monopoliseren wat te maken heeft met naaien en koken, met als objectief een weg banen naar de vrouwen. Hij beschikt over een aantal holdings zoals Sofira, Sofina en First Eagle in New York die hij kapitaliseert met de opbrengsten uit cabaretten en bordelen in heel veel landen waar hij hotels van NH Hotel Group / Minor Hotels heeft, en ook daar waar prostitutie verboden is.
De andere verdacht opdrachtgever die sinds haar kindertijd in Amsterdam de gewoonte heeft om Joden te beroven door middel van moord en ze daarna te begraven in de kelder is mevrouw Ina Valstar. Ze woont op Stenenbrug nummer 10, in Borgerhout, waar haar kelder moet worden doorzocht. De burgers van Antwerpen zullen zeer verrast zijn door de vele menselijke resten die ze zullen vinden. Mevrouw Ina Valstar zette haar gewoontes voort nadat ze in 1982 op de vlucht was geslagen voor de Nederlandse politie. Ze schuilde in België onder de valse identiteit van Ina Valstar.
Ze heeft één ding gemeen met mevrouw Janssens en dat is de henna waarmee beide vrouwen hun haren kleuren. Het was via vrouwenpraat op de Flora Vrouwenwerking dat een winkel in Brussel waar henna verkrijgbaar was, de Vijand ter ore was gekomen.
Flora Vrouwenwerking was het spionnennetwerk van Lucien Leuwenkroon die naar modellen zocht voor de portefeuille van de SICAV van zijn holding Sofina zocht te vullen met zaken die het witwassen van geld mogelijk maken en om de drugshandel te dekken met gelijksoortige goederen zoals koffie, thee en specerijen. Net zoals koffie zouden sommige specerijen de geur van cannabis kunnen neutraliseren of moeilijker detecteerbaar kunnen maken tussen de vracht.
Peper en cayenne bijvoorbeeld zouden het snuifwerk voor de politiehond onmogelijk maken. Dat was de opportuniteit die Ina Valstar had gezien waarvoor ze een moordeskadron naar het adres van de kruidenier in Brussel had gestuurd.
De dader of de daders moeten meer hebben gedaan dan alleen de man vermoorden. Ze hebben mogelijk documenten meegenomen om het BTW nummer of het bedrijfsnummer te achterhalen en om via het Staatsblad of de Nationale Bank van België waar familie van de Wouters werken, de statuten van het bedrijf te bemachtigen.
Is henna een man zijn leven waard?
We hebben met moord-apen te maken Dit zijn geen mensen en alle omgang met deze groep moet verboden worden wegens groot levensgevaar.
Sindsdien hield mevrouw Ina Valstar ons contact met mevrouw Janssens in het oog. Ze was niet blij dat we met Joodse mensen praatten, dat we hen als onze familie beschouwden. Welke andere keuze hebben we als de persoon in kwestie een Marokkaan is? Ik was niet de enige in de familie die niet blij was met Flora Vrouwenwerking als geheel, waar Ina Valstar als vrijwilligster Marokkaanse vrouwen hersenspoelde die hulp en troost zochten in een vijandige omgeving. Het blijkt dat het verkrachters, pedofielen en moordenaars zijn.
Ik herinner me niet de naam van de heer die werd omgebracht voor het concept van zijn winkeltje, maar zijn gegevens of die van zijn echtgenote en telefoonnummer staan in het adresboekje dat het Antwerps Parket in beslag had genomen tijdens een huiszoeking bij mevrouw Denise Janssens te Violierstraat 14, 2000 Antwerpen op 15 december 1990, in het kader van een valse visa zwendel.
Sindsdien kwam ik tot het besef dat de Holocaust eigenlijk nog steeds aan de gang was in België, misschien omdat de misdadigers nooit werden opgepakt door justitie, misschien om de wrede aard van de authentieke mensen in dit land niet te hoeven erkennen en de massale vernietigingen die plaatsvonden niet te hoeven erkennen. Elke klacht die rechtstreeks verwijst naar het slechte gedrag van bepaalde mensen in dit land die mensenrechten en vrijheden schenden, wordt automatisch verworpen, inclusief klachten tegen racistische daden. Dit is hoe onderdrukking en afpersing deel zijn gaan uitmaken van de Belgische economie. Ze maken zich geen zorgen over financiële sancties. Als ze een rekening krijgen, betalen ze die gewoon omdat ze zich sancties kunnen veroorloven, en dan gaan ze lachend verder met het volgende haha.
| Dit kamp van het Belgische Rode Kruis is nog steeds operationeel in België waar mensen nog steeds verdwijnen en nooit meer opduiken . Het is een kamp voor vluchtelingen en asielzoekers geworden . We vonden een opslagplaats voor de spullen van de verdwenen mensen. Zoals volgepakte koffers, handtassen, laptops en andere voorwerpen die er eerder op wijzen dat hun leven werd beëindigd. Men krijgt er rillingen van. We vonden een ingang naar een ondergrondse bunker die ook een martelkamer zou kunnen zijn . We fotografeerden munitiepakketten in de ruimte achter deze deur , en dit zou een kamp voor humanitaire hulp moeten zijn . Gaskamers is de hulp die het Rode Kruis gaf |  |
De bewoners die uit oorlogsgebieden zijn gevlucht, worden erg nerveus omdat alle muren van dat kamp bedekt zijn met gaten die velen herkenden als gaten gemaakt door kogels, mogelijk van jachtgeweren. en ze vragen zich af wanneer dit in België is gebeurd. Het waren geen herten of koeien die zich tegen die muren verzamelden, maar mensen. Sommige vluchtelingen realiseerden zich dat ze uit de ene hel waren vertrokken om in een andere hel terecht te komen.
Die plek is de moeite waard om te ervaren voor mensen met buitenzintuiglijke vermogens. Bewoners meldden soms nachtmerries in het volle daglicht, die ze nog nooit in hun leven hadden meegemaakt. Anderen zagen verschijningen in wakende toestand die echt en concreet leken en gingen om hulp roepen. Toen ze binnen enkele minuten op dezelfde plek terugkeerden, was er geen spoor meer van wat ze dachten te hebben gezien. Er leeft veel meer op die plek en het is daar altijd druk, zelfs als er niemand aanwezig lijkt te zijn. Het goede nieuws is dat niemand gewond raakt bij die ervaringen.
Mijn bescheiden mening voor dat soort ervaring is dat daar ergens een massagraf zit. Sommige mensen begrijpen niet dat het doden van slechts één mensenziel gevolgen heeft die ons begrip te boven gaan.
Denken dat iemand zomaar sterft en verdwijnt, is fout, want niemand wordt geboren, verschijnt en verdwijnt zomaar. Hetzelfde geldt voor de Joodse winkelier, voor alle migranten die op weg naar veiligheid waren en wier boten opzettelijk tot zinken zijn gebracht, voor alle Palestijnen in Gaza, alle moslimslachtoffers in Bosnië, alle Rwandese slachtoffers van genocides en alle Joodse slachtoffers van de Holocaust, en de slachtoffers van de aanslagen van 11 september 2001.
Dit geldt vooral voor Louise-Marie Lôwenkron, die vermoord werd door haar eigen zonen Lucien Leuwenkroon en zijn halfbroer Vincent de Wouters, die zichzelf professor Roland Willemyns noemt. Als er een familieband door het bloed is, heb je ook een spirituele band. Ze stierf mogelijk met de belofte om diegenen te wreken die haar van haar nieuwe man, haar nieuwe liefde, hadden gescheiden. Als de liefde sterk is, blijft de geest dicht bij de geliefde persoon.
Hetzelfde geldt voor mevrouw Denise Janssens. Als haar geest niet sterk genoeg was geweest, zou haar lichaam waarschijnlijk nog steeds op de bodem van het kanaal liggen, waar het gevonden was. Maar omdat er een onrecht was dat moest worden opgelost, kwam haar lichaam weer boven water en eiste een onderzoek op. De Belgische justitie heeft niet aan haar wens voldaan omdat ze het als een cold case hebben weggezet, omdat ze gedijen op onrecht in dit land. Rechtbanken in andere landen zullen haar zaak willen onderzoeken en oplossen, en zich afvragen waarom dit niet eerder is gebeurd. Welk voordeel heeft België door deze zaak te verbergen en de gevaarlijke individuen te beschermen? Waarom denken de mensen die bij de politie en justitie werken niet dat ze zelf ooit op zo’n afschuwelijke manier kunnen worden gedood? Dat is wat we willen begrijpen.
Het vinden van de doden is niet altijd het resultaat van de inspanningen van de levenden. Het zoeken hangt van onszelf af, maar het vinden hangt van de doden af. Vaak komt het van de doden die de gedachte aan de levenden inspireren met aanwijzingen totdat ze gevonden worden. Dat is wat er gebeurde in het kamp van het Belgische Rode Kruis in Doornik, waar ik wist dat ik sliep, at en leefde op een massagraf. Ik geloof in communicatie tussen de levenden en de overledenen, natuurlijk niet zoals telefoneren, maar ze communiceren met ons via subtiele signalen, symbolen en kleuren, en in onze slaap zijn we afgestemd op hun frequentie. Communicatie is een belangrijk verschil tussen mensen en primaten.
Wraak door hun geesten kan gebeuren met degenen die denken dat ze op deze manier kapitaal kunnen ophalen voor hun holdings. Waar denk je dat gerechtigheid en getuigenissen om draaien?
Gelieve het gerechtelijk dossier ter inzage beschikbaar te maken zowel voor het grote publiek, voor de internationale rechtbanken als voor de pers. Het Belgische gerechtshof beëindigde zijn rol in deze zaak 35 jaar geleden toen ze de kans kregen om de moord te onderzoeken vanuit een antisemitisch perspectief. Ze moeten nu niet doen alsof ze nog nooit van deze zaak hebben gehoord, want het dossier ligt bij hen in het archief. Wat ze wel kunnen doen is gewoon een antwoord geven op de vraag waarom ze zulke ernstige zaken niet grondig onderzoeken. Alle rechtbanken van de wereld zullen uitkijken naar wat de Belgische rechtbank hier op zal antwoorden. Dat kunnen ze wel doen, of dat ook niet?
De rechtbank van Marokko zou het onderzoek moeten behandelen, gezien dit over een Marokkaanse onderdaan gaat die in België werd omgebracht en dit in het kader van één van de eerste handelszaken tussen België en Marokko. Deze persoon werd niet omgebracht in het kader van een drugshandel of de prostitutie.
Het is vooral dit laatste element, met name de handelszaak, dat de mensen achter de Wereldbank dwars zat. Ik ben hiervan een getuige omdat ze grote obstakels zetten voor allochtone ondernemers tot in die mate dat de handelsakkoorden tussen België en Marokko geen zin meer hebben en gestopt moeten worden met een schriftelijke bevestiging. Als er daarna nog gehandeld wordt, dan zal het alleen illegale handel kunnen die vervolgd en gestraft moet worden. Sinds 2010 pleit ik voor het einde van de Marokko België relatie en aan het einde van de migratie en een georganiseerde terugkeer.
De Wereldbank blokkeert economische en industriële activiteiten. Dit is de familie die erachter zit:
Naima Mouali, Center for Moroccan International Alliance
United Chambers of Commerce and Industry 