Een verzoek om een koninklijke gratie ter gelegenheid van de dag van Sinterklaas

Om te beginnen wens ik de hele Koninklijke Familie en alle Belgen een gelukkig Feest van de Dynastie 2022 en een zalig feest van Sinterklaas.

Ter ere van de vorstendag heb ik, ondergetekende Mouali Naima, geboren te Kenitra op 5 januari 1965, momenteel woonachtig te Lamorinièrestraat 137 te 2018 Antwerpen, bediende, van Marokkaanse nationaliteit, de eer een gratie aan te vragen overeenkomstig de artikelen 110 en 111 van de Grondwet, voor de veroordeling van 19 februari 1998 door het Hof van Beroep van Antwerpen met referentie 303/98/3, wat een zeer zware impact op mijn leven in uw land heeft gehad.

Mag ik, Uwe Majesteit de Koning der Belgen, beroep doen op het genaderecht volgens artikel 110 van de Grondwet? Met nederheid dank ik Uwe Majesteit.

Ik heb de eer u de veroordeling mede te delen van het Hof van Beroep van Antwerpen van 19 februari 1998 die een is boete van 19.649 Belgische frank, die ik heb betaald voor de vermeende rol die ik tussen juni en oktober 1990 in Antwerpen zou hebben gespeeld in een fraude met visas voor de Benelux-landen voor Marokkaanse onderdanen die illegaal in België verblijven.

Meer details over die rol staan in het vonnis van 8 maart 1996 van de Rechtbank van Eerste Aanleg van Antwerpen toe te voegen dat betrekking heeft op de bovenvermelde boete. U zal hierin de namen van de mede verdachten aantreffen, waaronder Mohamed El Makrini waarvoor mijn tussenkomst werd gevraagd om te vertalen bij mevrouw Denise Janssens. Deze vrouw werd dood uit het water gehaald een aantal maanden na haar arrestatie op 15 december 1990. Haar dood werd nooit onderzocht, maar werd als onopgeloste zaak geklasseerd. Zelfs haar naam komt niet in het vonnis voor.

De meesten van Marokkaanse afkomst die gearresteerd zijn, waren mensen die al in België aanwezig waren op het moment van de feiten, die niet over een geldig verblijf beschikken voor België, en die tewerkgesteld waren in de landbouw waaronder tomatenkwekerijen in de streken van Turnhout en Vorselaar. Het onderzoek ging niet zo ver om de moderne slavernij waar de Marokkaanse arbeiders slachtoffers van zijn in aanvulling op de oplichting waarin valse visas werden verkocht aan bedragen tussen 170 000 Bef en 195 000 Bef ook te bestraffen.

Er gebeurden onregelmatigheden die niet gebruikelijk zijn in een rechtsstaat:

Ik werd gearresteerd, ondervraagd, gevangengezet, berecht en veroordeeld op basis van geldige documenten, zoals een brief van de Koninklijke Commissaris voor Immigratiebeleid, hare Excellentie Paula d’Hondt van Opdenbosch (klik om te downloaden), voor Béchara Matta, de broer van Amine Matta, een arts aan de UCL Saint-Luc hospitaal in Louvain-La-Neuve te Sint-Lambrechts-Woluwe in Brussel.

Deze laatste had uiteindelijk het visum verkregen via-via, een paar weken voor mijn arrestatie. Ik werd gearresteerd op basis van brieven die hem betreffen, en dit op het moment dat hij hier in België was aangekomen. Het justitie is niet zover gegaan om iets te achterhalen over het visum waarmee hij in België was geraakt, want voor dat visum heeft Dr Amine Matta 20 000 Bef betaald. De gerechtelijke politie heeft niet onderzocht of hij die som betaald heeft met een factuur of niet en aan wie.

Sinds mijn veroordeling heb ik de wens gekoesterd naar een sociale reïntegratie, waarvoor ik plannen heb opgesteld om de onzekerheid voor alle immigranten te bestrijden door de multiculturele diversiteit op alle niveaus van de samenleving te bevorderen. Toen ik begon met het werven van fondsen bij multiculturele investeerders, zoals Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Alwaleed bin Talal, stuitte ik op obstakels, waaronder de mogelijkheid dat de veroordeling wordt gebruikt om elke vorm van geldinzameling te bemoeilijken, ook om het verhuren of kopen van onroerend goed te weigeren, en om mijn inschrijving in bepaalde gemeenten te ontzeggen.

Dit is wat ik in Zaventem heb ontdekt, waar de toenmalige burgemeester Francis Vermeiren mij tussen 1999 en 2001, toen ik in deze gemeente aankwam, mij op basis van mijn strafblad, de hele gemeenteraad ervan overtuigde om mijn inburgering in zijn gemeente tegen te houden. Ik moest het hele inschrijvingsproces opnieuw doen als een persoon die voor het eerst in België aankomt, ook al had ik België sinds 1968 niet meer verlaten.

Ik stuur u hierbij het dossier van mevrouw Matheus, een ambtenares in het gemeentehuis van Zaventem, betreffende mijn inschrijving in deze gemeente. Ze beweren dat ze een aantal keren een politieagent hebben gestuurd om mijn aanwezigheid op het opgegeven adres te controleren (Rijmelgem 10, 1932 Sint Stevens Woluwe). Ik heb nooit een melding van politiebezoeken ontvangen en er is geen verslag van een politieagent in het dossier van mevrouw Matheus. Ze beweren dat ze mij niet op mijn nieuwe adres hebben gevonden.

Ze beweren ook dat ze contact hebben opgenomen met alle gevangenissen in het koninkrijk om mij te zoeken. Dit is een punt dat diep pijn doet, en om één of andere vreemde reden heeft de voormalige burgemeester van Zaventem er veel plezier in om mij op deze manier te kwetsen, en om mij als een lachvoorraad van iedereen te maken in zijn gemeente.

Hij is blijven doorgaan met zijn aanvallen, zelfs als ik in een andere gemeente woon. Ik denk dat hij in oktober 2016 mijn inschrijving in Antwerpen heeft ingetrokken om de inspanningen van een andere burgemeester te dwarsbomen. Gelieve hierbij op te merken, Uwe Majesteit de Koning, dat ik de heer Francis Vermeiren in mijn leven nog nooit gezien of gesproken heb.

Dezelfde gemeenteraad van Zaventem weigerde ook mijn aanvraag tot naturalisatie op basis van de duur van mijn verblijf in België, die dezelfde gemeente had ingekort met de schrapping. Ze maakten van de gelegenheid gebruik om mij te bespotten door te zeggen dat ik niet lang genoeg in België woonde voor naturalisatie.

De belemmeringen op mijn pad en ook de weigeringen hebben zich opgestapeld op basis van de bovenstaande strafrechtelijke veroordeling in 1998 waarvoor ik uw hoge welwillendheid verzoek in het voordeel van een koninklijke gratie, alstublieft. Met onderdanigheid dank ik Zijn Majesteit de Koning der Belgen.

Ik vraag uw genade voor het schenden van de Belgische Staat met mijn aanpak om dokter Matta te hebben willen helpen om zijn broer uit Libanon te halen voor een, korte tijd en voor het trachten te vertalen voor een landgenoot die me werd voorgesteld – toen ik de uitnodiging telefonisch kreeg op 15 augustus 1990 van wijlen mevrouw Denise Janssens – dat hij werk had in een tomatenkwekerij, maar dat hij geen Nederlands spreekt noch Frans of Engels om met een dame die ze had beschreven als een lid van de Belgische Staat. Ik wilde een goede indruk maken op mensen van de Belgische Staat om te tonen dat er ook andere Marokkanen zijn in België, en niet alleen boeren, maar ik denk dat dit juist hetgeen is dat niet deugde bij die vrouw van de Belgische Staat die zich als Dagmar Weisz (of Weiss) had voorgesteld.

Uiteindelijk kon ik niets doen want ik wist niet hoe te praten met Mohamed El Makrini, aangezien hij een Berber is die alleen het Amazigh machtig is, hij was toen ook analfabeet, ik spreek Arabisch omdat lk geen Berber-Amazigh ben. Het Arabisch is ook de taal die ik met Dr Amine Matta sprak, die uit een ander continent komt dan ik. Ik werd toch veroordeeld op basis van een rol die zou hebben gespeeld zonder de welke Mohamed El Makrini een vals of vervals visum zou hebben gekocht. Ook hier is er een lacune in het gerechtelijk onderzoek geweest, want al wat de politie had kunnen doen is aan Dr Matta vragen welke taal ik met hem sprak, wat ze niet hebben gedaan, want in Libanon bestaat het Berbers of Amazigh niet. Ik heb dit op een andere manier in de reeks alibi’s gestoken voor mijn toenmalige advocate Meester Kristin Stas.

Ik wil dit verzoek om verontschuldiging ook steunen met bewijzen waaruit blijkt dat ik niet in staat ben geweest om de rol te spelen die de rechtbank mij verwijt en waarvoor ik ben veroordeeld. Daartoe heb ik de eer te verwijzen naar een brief aan het geachte mevrouw Fatou Bensouda, Procureur-Generaal van het Internationaal Strafhof, waarin ik de alibi’s uiteenzet die bewijzen dat ik onschuldig ben, en die of door de Belgische justitie niet in rekening werden genomen, of mijn advocate Kristin Stas heeft de alibi’s eruit gehaald alvorens mijn zaak aan de rechters voor te leggen. Misschien is er sprake van corruptie misschien helemaal niet, of misschien is er een derde die toegang heeft tot de dossiers bij de rechtbank om belangrijke stukken te doen verdwijnen, vooral in de periode toen er nog geen digitalisatie was van documenten.

Ik denk hierbij aan Meester Inès Wouters. een associé bij de het advocatenbureau Afschrift te Louisalaan 208, in 1050 Brussel. Meester Inès Wouters was inderdaad als advocaat verbonden aan het kantoor Thierry Afschrift, minstens sinds 1990, toen ik voor de correctionele rechtbank van Antwerpen terechtstond in een grote zwendel met valse visa voor de Benelux waarvan ik nooit één stuk heb gezien en die tegen woekerprijzen werden verkocht aan Marokkanen die in België in de tomaten cultuur werkten.

Het valse visum werd gebruikt om de lonen van illegale werknemers terug te vorderen. De gevraagde prijs lag tussen 175.000 Fb en 190.000 Fb voor een Benelux-visum dat 3 tot 6 maanden geldig is en kan worden verlengd, volgens mevrouw Dagmar Weisz, een dame van de Belgische Staat die dit voorstel maakte aan de heer Mohamed El Makrini die ergens in Turnhout of in Rijkevorsel bij een tomatenboer aan de slag was.

3 tot 6 maanden is een periode die de kandidaat in staat stelt zijn verblijf te regelen door te trouwen met een persoon in een reguliere situatie. Dit is diefstal. Deze grootschalige diefstal – gezien het grote aantal Marokkanen dat in dit verhaal die gearresteerd waren – werd niet onderzocht, ondanks de massale sociale fraude door de werkgevers. Het is een fiscale maatregel in het voordeel van de bedrijven die misschien persoonlijke klanten waren van Meester Ines Wouters.

‘

Ik heb het Internationaal Strafhof gevraagd om een nieuw onderzoek in te stellen naar de hele rechtszaak betreffende de vervalsingen van Beneluxvisa, paspoorten en van de Belgische identiteitskaarten voor de Marokkaanse onderdanen die illegaal in België verblijven, ditmaal uit het oogpunt van de mensenhandel (zoals de seksuele slavernij), de massale migratie, het internationaal terrorisme, en op basis van het antisemitisme dat de reden zou kunnen zijn voor de moord op mevrouw Denise Janssens.

Mevrouw Denise Janssens is een Jodin uit Antwerpen en een medeverdachte in het dossier van de valse visa. Ze werd beschouwd als het brein achter de oplichterij. Het onderzoek was nog niet afgerond en de moordzaak werd al afgesloten ruim voor de afsluiting van het strafproces waarin ik werd veroordeeld tot het betalen van de boete van 19.649 Belgische frank die ik hierboven heb genoemd.

Deze boete deed niets anders dan de materiële, de familiale en de financiële onzekerheid alleen maar toenemen, tot op het punt dat ik mijn woning verloor op november 2014, na een beslissing van de Vrederechter van de gemeente Zaventem, uiteraard, en niet van de eigenares van mijn huis, die niet wilde dat ik zou vertrekken.

Ik was echter blij dat ik Zaventem kon verlaten. Wel heeft de uitzetting geleid tot het verlies van al mijn bezittingen waaronder twee computers met de integratieplannen voor de immigranten, met name op het gebied van voeding en catering, gebaseerd op de uitbesteding van diensten, een principe dat ik in 2006 aan de gemeente Molenbeek heb voorgesteld, en aan Dims’ Bakkerij, een Marokkaanse bakkerij in Sint Stevens Woluwe, die de eer had om in december 2013 een verrassingsbezoek van de heer Francis Vermeiren te ontvangen.

Het principe is om gerechten te kunnen verkopen en om de hitte van de keuken aan de anderen over te laten, zoals Deliveroo, Take-away, Uber-Eat en Resto.be het nu al prachtig doen, met duizenden banen in België en in de toekomstige markten in het buitenland, onder meer in Irak, Syrië, Jemen, Afghanistan, Somalië en andere opkomende markten. Alles werd van mij gestolen, en mijn appartement in Sint Stevens Woluwe werd beroofd op de avond van 18 februari 2010, de referentie van het rapport is PV BR.17.L7.001329/2010 daterende van 19/02/2010.

Een koninklijk pardon moedigt de investeerders aan om mij te vertrouwen om ervoor te zorgen dat hun geld wordt aangewend voor de verwezenlijking van sociale en economische doelstellingen en, bovenal, om de sociale groep waaruit ik kom te beschermen tegen de radicalisering. Dit is de Diamond Life Tower, een sociaal-economisch project dat ik u vorig jaar heb voorgesteld en dat ik wil uitvoeren met de Antwerpse diamant gemeenschap en de multiculturele diversiteit van deze stad. Als dat niet kan, dan moeten we ons bedreigd voelen en naar een veilig gebied trekken.

Mijn excuses aan Uwe Majesteit en aan alle Belgen. Een koning is een koning door Gods gratie. Daarom buig ik voor Zijne Majesteit, ook kom ik van een ander koninkrijk. Ik ben een burger die de hand van de koning kan kussen voor alles wat hij voor mijn volk en voor mezelf doet. Dat is mijn nederigheid ook aan Uwe Majesteit de Koning der Belgen.

Met al mijn dankbaarheid, wens ik tot slot mijn diepste respect te betonen. Alstublieft, Uwe Majesteit Koning Filips van België.

Leve de Koning van België, Leve de Koningin van België. Groeten aan de hele Koninklijke Familie van België.

Ik dank Zijn Hoogheid de Heilige Sinterklaas.