Covid Contact Tracing 3: Christian Olivier, het verwende kindje van KPN-Orange

English

Zijne Excellentie Vincent Van Quickenborne, Vice-eersteminister en minister van Justitie en Noordzee

Ik verwijs naar de dossiers over de besmetting met een Covid achtige virus in het najaar van 2000, of 12 maanden na de dood van Zijne Majesteit koning Hassan II van Marokko die wellicht op dezelfde manier als ik werd besmet, met name in de wagen, via de airconditioning, waarvan de afloop dodelijk was voor de koning van Marokko.

De vraag is natuurlijk of een besmetting ook in de koffie kan worden opgelost, maar de auto of de vervoermiddelen is één van de mogelijkheden die onderzocht moeten worden om te begrijpen hoe talrijke besmettingen tot stand komen en hoe een pandemie wordt veroorzaakt, om tegenwicht te bieden die even snel werkt aan de dreiging de volgende keer.

Er bestaan aanwijzingen naar een bende die mogelijk de wereld wil regeren met ziektes. Zo zijn we op het spoor gekomen in het Antwerpse van een Covid Safe Ticket die mogelijk vervalst werd om te beletten dat sommige buitenlanders terugkeren naar hun land van oorsprong.

Covid bestaat veel langer dan we denken en als ik de symptomen en gevolgen voor de gezondheid vergelijk die ik heb gehad en die nu in openbaar in kennis werden gesteld, denk ik dat ik Covid heb gehad in het jaar 2000. Om precies te zijn werd ik ziek op maandag 16 oktober 2000, na 22 uur.

Om te achterhalen hoe ik werd besmet moet ik een oefening doen van contact tracing op die dag, en de dag ervoor. Ik heb de eer u een eerste contact te melden:

Ik werd van het werk naar huis vervoerd door een collega die de heer Christian Olivier heet. Ik had een gevoel van kou die me bleef aankleven en trok naar de hamam om het eruit te krijgen.

Christian Olivier woonde in de buurt, aan de overkant van de boulevard, in Sint Lambrechts Woluwe. Hij is van Waalse afkomst, hij was ingeschreven in Braine l’Alleud, en ik denk dat zijn ouders van Luik zijn.

Hij was een Oracle programmeur en een specialist van HP bij KPN-Orange. Hij had ervaring opgedaan in de informatica afdeling van UCL Saint-Luc Hospitaal en is via die weg bij KPN Orange binnen geraakt. Hij kreeg een goed bruto loon tussen 130 000 Bef en 150 000 Bef (tussen €3,222 en €3,718) met een bedrijfswagen, maaltijdcheques (tussen 5 en 7 euro per dag, een benzine kaart, gratis GSM, onder andere, dat op de leeftijd van 23 jaar, op voorwaarde dat hij snel ter plekke naar het werk komt op eender welk moment om het systeem draaiende te houden, ook in het weekend, en s nachts. Hij was altijd paraat op een onberispelijke wijze.

Hij had technische hoge school gedaan, en heeft zich eerder opgewerkt via de praktijk. Al snel begreep hij zijn onmisbaarheid in het bedrijf vanwege de paswoorden die hij alleen mocht weten om in het billing systeem binnen te geraken. Hij vertelde me dat hij daarom ook het loon vraagt dat hij wilt; “en ik laat ze allemaal in de steek mochten ze mijn zin niet doen. Als ze mij wegsturen, stort alles in elkaar”, zei hij overtuigd. Dat is niet meer competentie waarop hij steunt, maar chantage, afpersing en met die geest hebt u geen bedrijf meer. Ik vond hem veel te jong om zo te denken, maar omdat het werkt, zal hij wellicht niet snel van mentaliteit veranderen.

Hij was iemand die echt kon genieten van zijn geld. Hij ging veel uit eten, en probeerde graag restaurants uit. De afstand speelde geen rol. Hij had een appartement gekocht in de directe buurt van UCL Saint Luc, in de buurt van Chemin de Crête of in die straat. Hij had geen problemen met cash, maar hij werkte er ook voor. Naast zijn job bij Orange, had hij nog altijd zijn job aan UCL Saint Luc waar hij een contact had met een professor, en hij bouwde en installeerde computers voor anderen in zijn vrije tijd. De opbrengst zette hij op een rekening die hij had bij Citibank, één van de enige banken in die periode met een biljetten-slikker die 24)24 u toegangkelijk is, die geld op uw rekening zet zonder tussenkomst van een bediende. Zo zie ik graag de jongeren geld verdienen. Het deed me plezier iemand zo bezig te zien op die leeftijd.

Wat ik echter nooit zal vergeten over hem is dat hij absoluut geen woord Nederlands wilde leren of uitspreken terwijl anderen geen moeite hadden om met hem Frans te spreken. Hij studeerde Japans omdat hij één of twee jaren in Japan heeft gewoond bij een Japanse vriendin. “Maar ik ben al tweetalig” zei hij. Ik begreep de weerstand niet en ook niet waarom hij denkt dat hij het Nederlands niet nodig heeft vooral als hij in het Brusselse woont. Wat de uiteindelijke afloop was met de Japanse heeft hij nooit verteld. Ik heb ook nooit begrepen waarom hij uit Japan is teruggekomen als hij zijn toekomst daar wilde.

Ik weet ook niet welk soort job hij had uitgeoefend in Japan om gedurende jaren alles te kunnen betalen. Het zou een Erasmus programma, kunnen zijn of het zou in het kader van het Rode Kruis kunnen zijn dat hij naar daar is getrokken omdat men via het Rode Kruis overal binnen kan geraken. Hij praatte dikwijls over Japan met zijn collegas die het me doorvertelden. Het deed de wenkbrauwen fronsen dat een Japanse vrouw hem leuk vond. Hij heeft niet het charisma van James Dean, maar hij kan heel uitbundig en grappig zijn.

Hij was nieuwsgierig over wie ik was. Hij was verbaasd over mij op het werk met de Vlaamse collega’s. Hij had (op dat ogenblik) nog nooit een Marokkaanse gezien die Nederlands spreekt. Omdat ik Frans sprak met hem, dacht hij dat ik een Franstalige was en ik zei “ik heb Frans gestudeerd als derde taal, ik heb er hard aan gewerkt, maar ik ben die taal niet gaan studeren om met u te spreken”, zei ik hem op een keer om hem te doen verstaan dat ik af en toe ook Arabisch wil spreken zoals hij ook liever Japans in België wil spreken.

Fysiek was hij massief. Hij had in die periode een probleem van overgewicht op zeer jonge leeftijd wellicht door een gebrek aan discipline. Hij is een lekkerbek, hij ging veel uit eten, hij deed weinig aan beweging, alleen maar programmeren en achter de computers zitten als een nerd.

Hij spande zich wel in om vegetarisch te koken zei hij, maar de dag toen er bloedworst met appelmoes op het menu stond bij KPN-Orange, was hij één van de eersten aan het tafel samen met de heer Alfons Nuyts en de heer Nourdine Kaddour die zijn beste vriend en collega was. Hij at dat ook, wat mijn ogen uit deed puilen van ongeloof.

Christian heeft geproefd aan veel dingen, zoals krokodillenvlees en slangenvlees. Zou hij ook kannibaal zijn zoals Alfons Nuyts? Op een keer nodigde Christian me uit om struisvogelsteak te eten. Ik schudde mijn hoofd. Ik eet liefst vegetarisch. Buiten runds, kip, lam en vis vind ik het eigenaardig dat mensen bijvoorbeeld konijnen en duiven kunnen eten, laat staan een struisvogel.

Hij heeft veel weg van Daniel Renson waarmee ik hem fysiek vergelijk , ook wat betreft de houding tegen het Nederlands, de manier van spreken. Hij doet een synthetische stem na zoals een robot of een machine, alsof hij zelf de artificiële intelligentie wil zijn. U vindt een beschrijving van de heer Renson in mijn brief naar de Belgische Federale Politie: Mogelijke identificatie van onbekende man in het kader van het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Zijn favoriete maaltijd is geroosterde vingers van kleine kinderen die hij op knabbelt als chips.

Op de jonge leeftijd die Christian had, tussen 23 en 24 jaar oud, stuurde hij geld op iedere maand naar een petekind die hij ergens had. Als ik me niet vergis was het in Vietnam, de Filipijnen of Hong Kong, of misschien was het gewoon een geheime rekening die hij daar heeft. Hij had me ook gesproken om nog meer petekinderen te steunen in Afrika en Haïti waar hij heel graag naartoe wilde reizen. Hij was iemand die zich interesseerde in andere culturen, maar of hij die andere culturen begrijpt is een andere vraag. Hij begreep bijvoorbeeld niet waarom bij de Moslim meisjes niet mogen uitgaan “zoals iedereen, en waarom ze soms niet met een Belg mogen omgaan. Hij bedoelt “met hem”. “Om niet te worden zoals de Japanse die hij verlaten heeft, en opnieuw met iemand anders en nog opnieuw en opnieuw”, zei ik gewoon.

Ik herinner me niet of zijn petekind een meisje of een jongen was. Wat ik me wel herinner waren de bedenkingen die ik maakte want hij was wel hoffelijk, vriendelijk en behulpzaam enkel ten opzichte van vrouwen van vreemde origine, ook Zwarte vrouwen, maar ten opzichte van mannen van vreemde origine was hij helemaal anders. Hij bekeek hen met een moordende blik alsof ze mensen zijn die in zijn weg staan, en hij keek op dezelfde wijze naar hen als Daniel Renson naar alle mannen van vreemde origine ook kijkt, met een blik van een psychopaat.

Dat toont dat ze anders kunnen zijn en dan hoffelijk en behulpzaam. Ik heb dat geobserveerd zonder commentaar te geven om geen ruzie te maken omdat ik sowieso keiharde racisme moet verwachten van deze mensen, en ik ging daar ook niet mee om buiten het kader van het professionele.

Het kan zijn dat hij daarom voor langdurige problemen heeft gezorgd voor mij zoals het aanvallen van mijn gezondheid en de talrijke hackings van mijn websites en social media accounts. Misschien is Christian Olivier een Wereldbank type zoals Daniel Renson, en misschien zijn ze familie of verwanten.

Voor meer informatie, mag ik u verwijzen naar de brief voor de hooggeachte heer Jambon, waarin ik uitgebreid gesproken heb over de Wereldbank.

Tot uw dienst.

Met onderdanigheid dank ik u voor uw vriendelijke aandacht, Uwe Excellentie Vincent Van Quickenborne, Vice-eersteminister en minister van Justitie en Noordzee.

Met de meeste hoogachting,