Voor de Eerst Minister van België, Zijne Excellentie de heer Alexander De Croo
Gisteren was ik op bezoek in Doornik bij asielzoekers die ik heb ontmoet tijdens mijn verblijf in het asiel voor vluchtelingen van het Belgische Rode Kruis. Ik had de laatste trein gemist en terwijl ik nog in het station was, stond een groepje jongeren naar me te kijken. Ik vroeg of ze ergens een jeugdherberg kenden om te overnachten. Ze spraken geen Frans maar Arabisch.
Eén van de jonge mannen zei “hier in Doornik komen elke dag veel mensen aan zonder papieren en er is opvang om te beletten dat ze in het station blijven rondhangen. Ik zal je naar daar brengen. Je kunt beter daar wachten tot je de eerste trein s ochtends kunt nemen. Kom mee op voorwaarde dat je geen foto’s maakt.”
De hele groep jongeren vergezelde me in de straten van Doornik tot we aan een groot gebouw kwamen waar een blanke man buiten stond te wachten op ons. Iemand had hem gebeld om te zeggen dat we gingen aankomen.
Het gebouw was net zoals een school met klassen daarin. “Aan die kant slapen de vrouwen en kinderen. Je kunt hier rusten. Aan deze kant de mannen. Hier zijn de toiletten alleen voor de vrouwen. Als u rookt gelieve naar de tuin te gaan. Alstublieft, als u me nodig hebt, ik ben in de bovenste verdieping.”
Toen ik de slaapruimte binnenwandelen bekeken de vrouwen en kinderen me alsof ik hen kwam redden. Angst is wat ik heb kunnen lezen op hun blik. Ik berg mijn rugzak en ging naar de tuin om meer over hen te achterhalen.
Een paar mannen zaten te roken in de tuin en vroegen me in het Engels of ik van Frankrijk kwam omdat ik zo goed Frans kon. Ze dachten dat ik zonder papieren was.
“Neen, ik kom van Marokko”, antwoordde ik doodgewoon. Ik telde een tussen 16 en 20 mensen die op dat uur (omstreeks 23 uur) nog wakker waren. Het aantal dat al in bed lag weet ik niet.
Zij kwamen uit Libië, Afghanistan, Syrië, Nigeria, Iran, Myanmar en Colombia, Nicaragua, Vietnam en El Salvador en tot mijn grootste verbazing vond ik daar ook mensen uit Thailand, voornamelijk vrouwen. “Sawadee kaa”, zei ik aan de Thai, en hiermee was de ijs gebroken alsof ze al heel lang wachten op iemand die hen begrijpt
“Wil jij ook naar Engeland gaan met de camion?” vroeg een Thaise, “er is heel veel controle op dit moment en we zitten hier al weken vast. We weten niet wanneer de volgende camion zal vertrekken”.
“Welke camion?” vraag ik. “Leemans” was het antwoord. “Oh ja, die ken ik goed. Zeer goeie transporteur”, zei ik maar. Toen besefte ik waar ik terecht was gekomen. Dit is de plaats die mevrouw Bourouni, een Iraanse me had aanbevolen als ik ooit een noodoplossing nodig zou hebben.
“Neen, ik wil morgen opnieuw asiel aanvragen in Brussel. Dat is misschien beter dan sterven in een koelwagen”, antwoordde ik. Bijna iedereen zegt in koor dat het een kwestie van lotsbestemming is, het kan lukken als je geluk hebt. Ze geloven echt dat ze ooit in Engeland zullen geraken op deze manier, in een koelwagen.
“Anderen zijn levend in Engeland geraakt. Dat kan je ook overkomen. Er zijn ook mensen die sterven op weg naar België. Je kan ook sterven op weg naar Brussel. Het is het lot”.
“Hoeveel kost het om met de camion naar Engeland te gaan?”, vraag ik. De ene antwoordde dat hij die reis al bij het vertrek in zijn land had betaald aan een smokkelaar. “Voor één persoon betaal je 45 000 euro”, zei hij en haalde tegelijkertijd zijn schouders op. De anderen spraken van sommen tussen 10 000 en 25 000 euro per persoon.
“U betaalt zoveel geld en u denkt dat het een kwestie van lotsbestemming is al je in een koelwagen sterft?” zei ik.
“Geld is niet belangrijk wanneer je weet dat je het allemaal terug kan verdienen met een job.
20 000 euro lijkt veel, maar het is niets waard. Ik geef dat zo uit”, zei een Libiër lachend.
“Hoe heb jij dit huis gevonden?” vroeg hij.
“Deze vrouw heeft me naar hier gestuurd”, antwoordde ik terwijl ik de foto van Najat Sabir toonde aan hen allemaal. “Is dat dezelfde vrouw die u deze plek heeft getoond?”. Hij schudde zijn hoofd want het was een Franse man die hem naar Doornik had doorverwezen.
Ondertussen kwamen de anderen rondom mij meekijken en jawel er zijn er enkelen die haar op dat adres hebben gezien, maar ze weten niet hoe ze heet want ze noemen haar allemaal “madam”.
Anderen spraken over een jonge europese vrouw, groot van gestalte, bruin haar en zeer mooi gezicht, die hun dossier opvolgt. Ik dacht meteen aan hare hoogheid Jacqueline de Croÿ, en omdat ik geen foto had van haar, zoch ik haar foto op Google, en ik toonde dat.
Juichend zeiden ze “ja die hebben we hier ook gezien in Doornik”. Ze vinden haar een toffe vrouw en ze geloven in haar werk. Ze staken allemaal hun duim naar boven.
Sommigen denken dat zij advocaat of jurist is, en dat zij voor de staat werkt; en dat de zeer hoge prijzen in haar geval normaal en gerechtvaardigd zijn. Op de foto gezien heeft ze inderdaad gezag en invloed. Ik juichte haar ook toe “zij is een geboren activiste”, zei ik, en ondertussen kwam die blanke man die me binnen liet even een kijkje nemen. Hij was blij dat iedereen zich amuseerde met mijn bezoek; Ik kon niet afleiden of ze Jacqueline de Croÿ in dat bewust gebouw hebben gezien of in een ander gebouw.
Het was via de Vietnamezen dat ik meer over Najat Sabir te weten was gekomen omdat ze betrekkingen had met Frankrijk, vooral in Boulogne-sur-Mer waar ze iets heeft dat ik niet met duidelijkheid heb kunnen achterhalen, maar zo was de conversatie begonnen over een zekere Pierre Monceaux, die volgens hen haar echtgenoot is. Van hem wordt ook gedacht dat hij een jurist is die voor de papieren zorgt om door te reizen naar een ander land, zoals de overstap van Calais naar Dover.
Voor mij was het totaal nieuw dat mevrouw Najat Sabir een dubbel leven leidt in Frankrijk. Ik heb een onderzoek begonnen om zijn rol te achterhalen in de aanslagen tegen Charlie Hebdo en Hypercacher, en ik kwam via die weg op zijn rol in de aanslagen op Le Bataclan.
Najat Sabir was cliente van Le Bataclan en de reden van de aanslag was het ontslag van haar vriend die daar werkte
Mijnheer Pierre Monceaux was een vroegere medewerker van Le Bataclan, de nachtclub in Parijs die het doelwit werd van de vreselijke aanslagen op 13 november 2015. Hij was een werknemer bij Le Bataclan. Hij zou daar als veiligheidsagent hebben gewerkt.
In de wereld van zware misdaad is het verhaal dat mijnheer Salah Abdeslam en zijn companions mijnheer Mohamed Abrini, mijnheer Hamza Attou, mijnheer Yassine Atar, mijnheer Sofien Ayari, mijnheer Osama Krayem, mijnheer Mohamed Bakkali, mijnheer Ali El Haddad Asufi, mijnheer Adel Haddadi, mijnheer Muhammad Usman, mijnheer Ali Oulkadi, mijnheerAhmed Dahmani, allemaal zwijgen over hetzelfde onderwerp, en dat is het motief achter die massamoord in Parijs.
De oorzaak van de terroristische aanval is het feit dat Pierre Monceaux werd ontslagen
Mijnheer Pierre Monceaux is geboren in 1958 in Agadir. Net zoals Najat Sabir werd hij na de aardbeving van 1960 als baby geadopteerd door een familie in Frankrijk. Hij is afgestudeerd in rechten aan de Sorbonne universiteit. Hij is anti Islam, hij zou een aanhanger zijn van mijnheer Eric Zemmour, althans loopt hij met hetzelfde gedachtegoed als mensen zoals mijnheer Eric Zemmour, mevrouw Marine Le Pen en mevrouw Marion Maréchal Le Pen.
Saida Mahrez had ondertussen 1% aandelen verworven in Le Bataclan. Zo wist hij dat ze veel geld had voor wapens en moordenaars te huren die in het buurland zouden worden betaald, om geen sporen daarvan in Frankrijk te laten. Hijzelf had geen aandelen bij zijn eigen werkgever.
Mevrouw Najat Sabir zou een som van 3 955 000 euro hebben gehaald uit een rekening bij de Attijari-Wafa bank in Rabat onder de Algerijnse identiteit Saida Mahrez. Het gaat om een rekening die ze geopend heeft op 27 Dec 1997 en waarvan het saldo momenteel 133 078 611 USD bedraagt.
De som van 3 955 000 euro ging naar een bankrekening bij Crédit Lyonnais in Lyon van Pierre Monceaux met een valse identiteit die Pierre Lavallois is uit Boulogne-sur-Mer. Hij zou die rekening hebben sinds 23 October 1996.
Het bedrag van 3 955 000 euro kan gemakkelijk gevonden worden bij Crédit Lyonnais omdat Najat Sabir in één overschrijving al het geld heeft overgemaakt naar Pierre Lavallois, via de mobiele telefoon winkel in Parijs 12e, alsof het om een handel gaat. Diezelfde telefoon zaak komt ook ter sprake in het dossier over de financiering van de aanslagen op Charlie Hebdo een Hyper Cacher.
De overschrijving vond plaats omstreeks 13 oktober 2015, exact één maand voor de aanslag op Le Bataclan
Pierre Monceaux zou het geld en de wapens aan de terroristen leveren. De wapens voor de aanslagen komen van FN via een tussenpersoon die Michel Van Doorslaer heet, die een Belg is en die een wapenhandelaar is in Herstal.
Najat Sabir was in Parijs de dag van de aanslag op Le Bataclan. Ze zat in het appartement van Pierre Monceaux. Twee dagen na de aanslag zijn ze samen voor een week naar Mexico City getrokken om zich daar te amuseren.
Dit is wat Salah Abdeslam en zijn companions verzwijgen, dat is dat het oorspronkelijke plan om specifiek de Bataclan aan te vallen komt van Pierre Monceaux. 2 dagen geleden heeft Salah Abdeslam het ook gezegd, dat is dat hij ook maar een “soldaat” was. Dat betekent dat er een commandant, een kolonel en een generaal boven hem staan. De rechtbank zoekt niet ver genoeg in zaken van terrorisme, en daarom blijft het probleem duren.
Mijn persoonlijke mening is dat zelfs Pierre Monceaux misschien niet het ultieme brein achter de aanvallen is. De nieuwe vragen zijn “waarom zou Najat bijna 4 miljoen geven aan Pierre die financieel gesproken Najat Sabir of Saida Mehrez helemaal niet nodig heeft?” Waarom zou het ontslag een veiligheidsagent merkwaardig genoeg aan de oorzaak liggen van de gruwelijk dood van een massa mensen.
Daarom beveel ik het Internationaal Strafhof aan om nog verder te zoeken naar andere mogelijke beweegredenen achter die massamoord, deze keer in de richting van de financierders van het geweld te beginning bij mevrouw Najat Sabir uit Tienen.
Deze informatie heb ik die nacht nog kunnen samenbrengen in Doornik. Toen ik s’ochtend het gebouw verliet bleek dat het ik in de rue Saint Georges 27 heb geslapen. Dat is de plaats waar de folterkamer is.
Einde van het verslag
Hoogachtend,
Naima Mouali
President of United Chambers and Innovation Consultant
Founder of Anaccell Corporation
Mail address: Avenue Decraene 3, B-7500 Tournai
email : nmouali@firemail.de
Mobile and WhatsApp + 32 465 40 15 98
Twitter: @unitedchambers @meedanaltatweer
United Chambers of Commerce and Industry 
