Voor de edelachtbare heer Bart De Wever, de Burgemeester van Stad Antwerpen
Kopie: de hooggestrenge eerste hoofdcommissaris Marc De Mesmaeker, Commissaris-Generaal van de Belgische Federale Politie, en de hoogedelgestrenge hoofdcommissaris Serge Muyters, de Korpschef Politiezone Antwerpen
Mijn recente ontdekking, die u zult vinden in de brief aan Hunne Majesteiten de Koning en de Koningin van België, is dat Zijne Excellentie Lucien Leuwenkroon het hele Belgische sociale systeem tegen alle immigranten stuurt via de Federatie van Rode Kruis- en Rode Halve Maan-verenigingen in Genève. Dankzij deze organisatie is de uiterst racistische en gewelddadige maffia waarmee wij in België dagelijks te maken hebben, veel groter dan wij ons kunnen voorstellen.
Terwijl Lucien Leuwenkroon gebruik maakt van zijn Marokkaanse sukkels om de criminaliteit in België en elders in de wereld te sturen vanuit zijn hoofdkwartier in Casablanca, is zijn tegenhanger in België Stephan Van Collem. Deze laatste volgt mij waarschijnlijk al stiekem toen mijn moeder in 1985 (of nog eerder) in contact werd gebracht met Flora Vrouwenwerking. In een document staat dat de organisatie op 5 maart 1986 is opgericht, Officieus bestaat het misschien veel langer.
Stephan Van Collem zou de feitelijke oprichter, financierder en manager kunnen zijn voor zijn verachtelijke mensenhandel. 10 Marokkaanse meisjes verdwenen via Flora Vrouwenwerking, waaronder Rachida Targali die dood werd teruggevonden in een kamer in Antwerpen, waarschijnlijk ruim vóór 1986. Mevrouw Targali deed het haar van de manequins voor de modeshow van Flora Vrouwenwerking die elk jaar werd gehouden. De modellen waren vaak de dochters van de Flora-gebruikers en hun vriendinnen.
Officieel werd de dood van mevrouw Targali geclassificeerd als een overdosis heroïne, maar haar moeder Fatima had sporen van messteken ontdekt, die dichtgenaaid waren en bedekt met een verband. Mevrouw Targali was gescheiden van haar alcoholische, drugsverslaafde en gewelddadige man. Zij liet een of twee zeer jonge kinderen achter, die waarschijnlijk het doelwit waren van de moordenaar, die wellicht geïnteresseerd was in de verkoop van de kinderen voor adoptie. Het is een mogelijk spoor dat naar de dader zou kunnen leiden, dat toen misschien niet in beschouwing werd genomen. Ze zouden het vandaag wel in beschouwing moeten nemen om te bepalen of Rachida Targali het slachtoffer was van de Bende van Nijvel, of het slachtoffer van een huurmoordenaar, want zo zijn ze nooit gevonden. Meestal doen ze zelf niets. Ze betalen anderen om dat voor hen te doen of basis van een foto. De enige manier om ze te stoppen is hun geheime rekeningen en alles wat ze hebben leeg te halen.
De hele Marokkaanse gemeenschap in Borgerhout wist destijds dat er een moordenaar in het spel was, anders zou de Antwerpse politie de ex-man van mevrouw Targali niet hebben aangehouden en vrijgelaten na een ondervraging. Als ik me goed herinner, concludeerden ze dat hij niet in België was, toen ze stierf. De politie heeft wel zijn werk gedaan; maar ze gingen niet ver genoeg. En dus vermoed iedereen dat de moordenaar nog steeds op vrije voeten is. De passiviteit van het gerechtelijk apparaat in de affaire Targali om een onderzoek in te stellen werd door de Marokkaanse gemeenschap geïnterpreteerd als institutioneel racisme. In tussentijd werd alles in werking gesteld om de aandacht niet op de Flora Vrouwenwerking te vestigen, anders zou geen enkele Marokkaanse vrouw daar nog komen opdagen.
De 10 verdwijningen van Marokkaanse meisjes, waarvan de namen Saida Brahman en Fatima Bouyoub uit Antwerpen, Fatima Jasouli uit Vorst, Halima Soufiane uit Elsene, Saida Ben Cherifi en Naima Ben Ayoub uit Molenbeek, Atika en Saliha Baghdadi uit Antwerpen (Seefhoek), Saida Mahmoudi en Rachida Targali uit Borgerhout, hebben het Belgische justitie er niet toe gebracht Flora Vrouwenwerking ter verantwoording te roepen en onmiddellijk te sluiten, bijvoorbeeld.
De zusters Atika en Saliha Baghdadi, en Rachida Targali zijn officieel bevestigd dood door doodslag waarbij de daders onbekend zijn tot op de dag van vandaag. De drie vrouwen waren vrienden van de familie. Over de afloop met de andere meisjes in die lijst is er niets officieel bekend.
Mevrouw Ina Valstar zou ze allemaal kennen. Een inval in haar appartement aan de Stenenbrug 10, 2140 Borgerhout, volstaat om in haar huis foto’s en video’s van de slachtoffers van seksuele slavernij te vinden, en hoogstwaarschijnlijk ook de sporen van de valse identiteitskaarten, valse rijbewijzen en de valse paspoorten die ze zelf gebruikt en die via Flora Vrouwenwerking werden verkocht.
Stenenbrug 10 is waar de nachtclub Sheherazade Lounge gevestigd was op het gelijkvloers. Administratief gezien heeft de Sheherazade Lounge veel gemeen met Flora Vrouwenwerking en met de Mawazine Lounge, in die zin dat de statuten, de balansen en de jaarverslagen volledig ontbreken. De kelder van de Sheherazade Lounge werd naar verluidt gebruikt als de martelkamer waarin de heer Ahmed Talhaoui werd vermoord in het voorjaar van 2016. Hij zou tussen 2008 en 2010 het lichaam van Saida Mahmoudi ergens in de bossen van Brecht hebben begraven. Saida Mahmoudi werd in de Sheherazade Lounge seksueel misbruikt werd dan vermoord, .
Saida Mahmoudi was een 15-jarig dodelijk slachtoffer, die uit Borgerhout komt en die via Flora Vrouwenwerking een link had met Ina Valstar die het meisje heeft onderworpen aan seksueel misbruik door de mannelijke cliënten van mevrouw Valstar. Dat is het verhaal dat ik zelf had vernomen van de heer Ahmed Talhaoui, die aan mij werd voorgesteld door de heer Mimoun Yamani, een Marokkaan van Spaanse nationaliteit, die in 2015 ook Victor 4 had gebruikt. Zo wist ik meer over de plek waar het jong meisje werd begraven. Het gesprek was in het Arabisch en ik heb daarin begrepen dat het op een terrein van een zeer rijke boer die meel bereidt voor veevoeder. Dit gesprek vond plaats in het Quick restaurant op het Astrid Plein, in november 2015.
Om de juiste plek te achterhalen zouden we op zoek kunnen gaan naar domeinen die eigendom zijn of waren van iemand in de Rombouts familie, als die er ooit een Rombouts in Brecht bestond, want het is onwaarschijnlijk dat het lichaam op een willekeurige plaats begraven werd. Als dat klopt, dat zou dat de reden zijn waarom de heer Ahmed Talhaoui zou zijn vermoord op een wijze die vergelijkbaar is met de wijze waarin mevrouw Denise Janssens werd omgebracht. Zo zou ik het onderzoek opstellen niet alleen om het lichaam van Saida Mahmoudi te vinden, maar ook wie er achter de veelvuldige pogingen tot de vergiftiging van Ina Valstar.
De heer Ahmed Talhaoui heeft me gewaarschuwd over plaatsen die ik moet mijden zoals het Centraal Station, de Victor nachtopvang, Mawazine Lounge, Sheherazade Lounge en mevrouw Ina Valstar. Volgens hem zou ze een rol hebben gespeeld in de seksslavernij van de vrouwen uit Thailand. Hij vertelde dat Flora Vrouwenwerking werd gebruikt voor het witwassen van de opbrengsten van de afschuwelijke mensenhandel met de vrouwen uit Zuid-Oost Azië in diezelfde periode dat Flora werd opgericht, dat nog veel vroeger was dan 1986. Hij verwees naar de mensenhandel zoals die beschreven staat in het boek van de heer Chris De Stoop “Ze zijn zo lief mijnheer”.
Hij had me zelfs geld gegeven om niet terug naar de Victor nachtopvang te gaan. Door me die dingen mee te delen hoopte hij dat er iets aan zou worden gedaan, maar op dat ogenblik wist ik niet hoe ik die informatie moest gebruiken. Er ontbrak een element en dat is de beheerder van de witwasserij en van de de talrijke ondernemingen zoals de lounges, de coiffeurs of schoonheidszaken en de bakkers, de VZW’s die werden opgericht via welke de slachtoffers werden geleid en tussen dewelke de fondsen circuleerden. Ik weet dat het uiteindelijk een zeer intelligent iemand was die aan de touwtjes trok. Ik heb de uiteindelijke leider eind 2020 ontmoet onder de valse identiteit die Stephan Van Collem is.
De heer Ahmed Talhaoui kon het seksueel misbruik van de Marokkaanse meisjes niet verdragen. Hij was een vaste werknemer van Sheherazade Lounge om de gedwongen prostitutie niet in stand te houden. Zijn standpunt van Marokkaanse meisjes te willen verdedigen, heeft hem het leven gekost. Hij werd omgebracht op een gelijkaardige manier zoals mevrouw Denise Janssens. Zijn lichaam werd verzwaard met grote dikke kettingen in een kanaal gedumpt, waarvan ik de juiste locatie niet exact weet behalve dat het gevonden werd in Frankrijk.
Iemand tolereerde het niet dat ik Naziha Amri verdedigde bij Kamiano 
Iemand heeft Denise Janssens vermoord omdat ze een Joodse was
Hij zou dezelfde kunnen zijn die zoiets niet tolereerde van Mr Ahmed Talhaoui ook
Tijdens de marteling van deze man, die in de kelders van de Stenenbrug 10 plaatvond, waren er naast Ina Valstar twee andere namen die voor mij bekend zijn, namelijk Zijne Excellentie André Azoulay, die als raadgever werkt van de Koning van Marokko, en die de verplaatsing had gedaan om zeker te zijn dat mijnheer Talhaoui zijn straf zou krijgen. Naar verluidt was de heer Omar Amezian daar ook bij. Omar Amezian is een medewerker van Victor 5 en ACM, twee organisaties die een rol spelen in het misleiden van dakloze vrouwen van buitenlandse origine.
Voor meer informatie over de heer Talhaoui en misschien over de manier waarop hij om het leven werd gebracht, zou de politie zich moeten richten tot de heer Mimoun Yamani die uiteindelijk een sociale woning toegewezen kreeg in 2018, in de buurt van Stadswaag. Lees ook de artikels hieronder:
 |  |
| “Could This Be His Last Christmas ?” letter to HE Donald Trump of the USA | De samenzwering om Ina Valstar te vermoorden te Guingamp, in Frankrijk |
Er bestaat weinig bedrijfsinformatie over Flora Vrouwenwerking. Hoe kunnen de Belgische autoriteiten toestaan dat een vereniging op hun grondgebied te werk gaat zonder balansen, zonder activiteitenverslagen en zonder vennootschapsstatuten, vooral als alle andere ondernemers niets mogen starten zonder te voldoen aan deze vereisten? Het was echter een organisatie die subsidies kreeg van de Stad Antwerpen, want daar gaat het juist om bij Flora Vrouwenwerking. De subsidies is het doel.
In mijn brief naar Zijne Majesteit Koning Mohammed VI van Marokko heb ik de aandacht van de Marokkaanse autoriteiten willen vestigen op het heropenen van al deze dossiers en op het onderzoeken van alle documenten betreffende Flora Vrouwenwerking, met inbegrip van de aanwezigheidslijsten, de bestellingen en facturen, de boekhoudkundige balansen, de verslagen van hun algemene vergaderingen, de foto-albums, de nominaties, de statuten, alle bankrekeningen van de organisatie en het gehele bestuur, de naam van de boekhouder, de belastingaangiften, de leveranciers zoals freelance fotografen enz.,
Alles dat aanwijzingen kunnen bevatten over elk van de meisjes die verdwenen of vermoord werden, of meisjes waarvan het leven overhoop is gegooid uit rivaliteit en concurrentie voor iets dat ze niet kennen en begrijpen, of niet weten hoe ze het moeten doen, zoals samen elektriciteit aankopen, en de bevoorrading van regenwater, en waarvoor ze hun toevlucht tot manipulatie, samenzwering, beroving, vergiftiging enz, gewoon omdat wij Marokkanen zijn? Het zouden hatelijke kannibalistische primaten kunnen zijn die een mooie façade zoeken om hun misdadig gedrag achter te verbergen om zo mensen in de val te lokken. Ik kan dat niet laten gebeuren gewoon omdat zij Belgen zijn. Ik veeg daar mijn voeten aan. Dat zijn geen Belgen. Dat zijn saboteurs; en ik doe er niet aan mee.
Gebruikers zoals mijn moeder, mevrouw Aicha Bouhammou, Madame Fatima Targali (de moeder van Rachida) en haar schoonzus die ook Fatima heet, alsook Fatima Grini (zie verder) dachten dat Flora Vrouwenwerking strikt een vrouwenaangelegenheid was, want als de echtgenoten wisten dat er maar één man bij betrokken was, zou geen enkele Marokkaanse vrouw naar daar mogen gaan.
Juist omdat er geen enkele man binnen mocht dachten ze dat de kust veilig was. Echter, het gevaar waren de andere vrouwen. Zo herinner ik me Fatima Grini, die vier of vijf meisjes had en een zoon. Ze was artistiek aangelegd en ze hield van mode, maar ze was erg dik. Ze had andere vrouwen mouwloze jurken zien dragen dat ze mooi vond, en op een keer wandelde ze met haar kinderwagentje naar Flora met een mouwloze jurk aan. Iemand die haar naar Flora had zien lopen met een mouwloze jurk, bracht het onder de aandacht van haar man, Mohammed, die een houtwerker was. Hij was al thuis toen ze aankwam. Dat over zijn vrouw zo wordt gesproken is iets dat hij niet kan verdragen. Hij greep haar en gaf haar eerst een pak rammel, en dan begon hij te praten. Hij had haar verboden om nog naar Flora te gaan als het dat soort jurken zijn die ze daar maken. Met zoveel dochters lijk hij de juiste aanpak te hebben ondernomen. De dochters mochten niet meedoen aan de modeshow. Hij is nochtans geen geradicaliseerde Moslim of niks.
Voor zover ik me herinner waren er twee vertalers naar het Nederlands. Er was er één voor Arabisch en één voor Amazigh of Berbers. Ik ken hun identiteit niet, maar ik veronderstel dat hun rol niet beperkt was tot vertalen tijdens de naaiopleiding en de rijopleidingen. Ik denk dat zij betrokken waren bij het beheer van de cliënten en ze rapporteren naar de hoogste in de administratie waarvan niemand de naam kende.
Er zijn ten minste vier mensen die vragen kunnen beantwoorden over wie aan het hoofd van de raad van bestuur van Flora stond. Deze vier personen zijn mevrouw Ina Valstar, mevrouw Odette Van Hulle, die op het adres zou wonen dat als hoofdzetel van Flora Vrouwenwerking zou hebben gediend, in de Borsbeekstraat 131, en die belast zou zijn geweest met een deel van de administratie, zoals het opstellen van de statuten van de VZW en het huishoudelijk reglement, hetgeen nog moet worden nagetrokken.
Daarnaast waren er Trees Castelijn en Trudie Brandt die een rol speelden bij de opvang van de Marokkaanse vrouwen en hun problemen, die vaak in verband met hun kinderen zijn en hun scholing, maar ook in verband met factures en administratieve brieven.
Er was een massa nieuwsgierige Europese vrouwen bij betrokken en ik herinner me de namen omdat mijn moeder hen bij haar thuis op de thee had uitgenodigd, denkend dat ze het juiste deed om goede contacten te maken, maar naar mijn mening waren ze allemaal verraders van iemand.
Ik vond hun nieuwsgierigheid ongezond, des te meer dat we het goed hadden, we waren bevoorrecht qua huisvesting, en vrijheid omdat we geen buren hadden, we kunnen muziek maken, dansen, zingen zonder klachten van buren We gingen naar de juiste scholen, we waren geen groot gezin en brachten geen zorgen mee naar huis, maar ik vond dat mijn moeder de verkeerde aandacht naar ons gezin trok door betrokken te zijn in organisaties in de buurt. Ik heb toen nog aan mijn moeder gezegd dat als ze zoveel privileges heeft, dat ze beter al die vrouwen in Borgerhout laat vallen, dat ze moet breken met dat milieu. Borgerhout had een slechte reputatie als crimineel milieu. Omdat ze de kracht niet had om dat te doen, heb ik dat later gedaan in haar plaats. Ik ben van huis weggegaan. Ik heb geprofiteerd van het feit dat ik in Brussel ging studeren.
Ik was geschokt die hele Flora bataclan op een woensdagmiddag te vinden bij mijn moeder, omdat ik wist dat ze voor mij gekomen waren. Het waren allemaal grijsharige vrouwen met kleren aan die zo lelijk zijn dat ze het zogenaamde modieuze naaiprogramma bij Flora niet waard zijn. Die vergadering bij mijn moeder was in het najaar, toen het vroeg donker werd en toen het al koud was. Sommigen van die vrouwen droegen dikke grijze kousen en lederen sandalen. Dat waren geen voorbeelden voor mijn moeder.
Ze deden allemaal aan “ontwikkelingssamenwerking” ergens in de wereld via Flora Vrouwenwerking, zoals in Marokko uiteraard, Algerije, Congo, Rwanda, Yemen, Nepal, kortom ze hadden de hele wereld al gezien, maar niet mijn moeder. Die heeft niks gezien, alleen Ina Valstar, die het wereldbeeld van mijn moeder heeft geschapen, terwijl de anderen NGO’s oprichten om fondsen van de Wereldbank erdoor te sluizen met prul projecten zoals het naaien van vodden, geitenkaas maken, potjes schilderen, en belachelijke irrigatiesystemen voor de landbouw dat bestaat uit het water met een emmer uit een waterput halen en het wandelen door de velden met twee emmers waarin ze gaatjes hebben gemaakt. Dat is ontwikkelingssamenwerking met België en de Wereldbank. Dat was het belang van Flora Vrouwenwerking, dat in die landen veel groter werd voorgesteld dan het eigenlijk was. Het maakt deel uit van een witwasconstructie voor fondsen voor de ontwikkelingssamenwerking. Er moeten dossiers bestaan over de ontwikkelingssamenwerking van Flora Vrouwenwerking op het Ministerie van Buitenlandse Zaken in de respectieve landen.
Ik wist dat ze voor mij kwamen omdat ik nooit een voet bij Flora heb gezet behalve op één keer geweest, op een namiddag, toen ik terugkwam van school en me realiseerde dat ik de sleutels van het huis niet had, dus ben ik op dat moment in de Florastraat gaan wandelen om de sleutels aan mijn moeder te vragen.
Ik herinner me dat de Flora Vrouwenwerking niet in de Borsbeekstraat 131, waar Flora volgens de gegevens van de Nationale Bank van België staat ingeschreven, maar in de Florastraat 120 was, waar nu een lagere school is. Ik herinner me zelfs de smalle voordeur en het enige raam in de kamer waar de vrouwen bijeenkwamen.
Het interieur was teleurstellend voor een vereniging die steun zou hebben gekregen van de stad Antwerpen, met versleten tafels en stoelen, weinig licht, oude naaimachines, terwijl de vrouwen hadden moeten leren omgaan met de nieuwste elektronische naaimachines, zoals in een land met een geavanceerde economie, zoals die tentoongesteld werden ieder jaar in het Sportpaleis, tijdens een beurs voor de huishoudapparaten.
Welnee, ze gebruikten oude tweedehands machines, die gerepareerd werden, regelmatig geolied moesten worden en die daardoor de stoffen van de kleding vervuilden. Ik vond dit schandalig, vooral omdat ze in Marokko op dit punt nog verder gevorderd waren dan in Borgerhout, waar ze ervoor zorgden dat deze vrouwen steeds meer achteruit werden gegooid. Dit is ook het doel van de ontwikkelingssamenwerking met de Wereldbank, waarvan de Nationale Bank van België de gouverneur is.
Ik ben er na die dag nooit meer geweest. Ik zag dit als een belediging en ging tegen Flora in, waar ik niets van wilde weten. In werkelijkheid leek het op een sweatshop in Mumbai waar vervalsingen van grote merken als Chanel werden gemaakt, en misschien steunt dit project van sweatshop op doorgesluisde subsidies via Flora Vrouwenwerking. Voor zolang dat we alle documenten over Flora Vrouwenwerking niet onderzocht hebben, zijn we vrij om te speculeren over de financiën van deze organisatie.
Mijn moeder ervaarde commentaar zoals “wij hebben uw dochter nooit gezien” als een verwijt te meer dat al die andere moeders omringd waren met hun dochters en zij niet. Zij voelde zich door mij in de steek gelaten, en die zogenaamde “vrijwilligers” bij Flora speelden daar op een negatieve manier op in, totdat ze mijn moeder hadden veranderd. Volgens hen zou ik mijn moeder moeten volgen en naar haar luisteren. Daar kwam niets van in huis. Ik luisterde niet naar haar, wetende dat ik uiteindelijk ging gehoorzamen aan buitenstaanders die mijn moeder manipuleren.
Ze kwamen uit heel België, uit Gent, Leuven, Sint-Niklaas of Turnhout. Ze heetten Trees, Béatrice, Greet, Philomène, Magda, Leen, Gabrielle, Mieke, Monique, Veronique. Tenslotte, met de valse namen die men in België gebruikt om buitenlanders uit te lachen, weet je nooit wat de echte identiteit van al deze vrouwen is. Zijn ze zo geïnteresseerd in ongeletterde vrouwen dat ze van ver moeten komen? Ik ging naar mijn kamer en bleef daar tot ze weggingen. Ik wist niet dat het voor de mensenhandel was, omdat ze als een maffia waren afgekomen. Op mij konden ze alvast niet rekenen, maar ik mocht niks verkeerds daarover zeggen van mijn moeder.
De vier vrouwen die ik eerder vernoemde: Trees Castelijn, Trudie Brandt, Ina Valstar en Odette Van Hulle zouden Stephan Van Collem kennen als Filip Vandewalle uit Saint Josse Ten Noode. Naar verluidt is hij het hoogstgeplaatste lid van de Flora Vrouwenwerking organisatie.
Filip Vandewalle heeft momenteel 79.611.015 euro onder deze naam bij Belfius in Sterrebeek, een rekening die hij op 13 maart 1989 opende. Sterrebeek is de gemeente waar Joseph Gheyssens, de eeuwige toekomstige echtgenoot van mevrouw Beatrice De Wilde, woont. Ik verdenk Joseph Gheyssens ervan nauw samen te werken met Stephan Van Collem bij de handel in Maghrebijnse vrouwen, de verkoop van kinderen voor adoptie (zoals Najat Sabir), in kapsalons en schoonheidssalons, en bij de samenaankoop van elektriciteit.
Eveneens onder de naam Filip Vandewalle zou hij 88.199.513 euro aanhouden bij de bank Belfius in Elsene, op een rekening die hij sinds 2 februari 1987 heeft.
Filip Vandewalle heeft een rekening bij Deutsche Bank in Hannover ten belope van 91.195.528 euro, die hij sinds 16 april 1985 heeft.
Er bestaat een grote kans dat een deel van de subsidies voor Flora naar deze geheime rekeningen werden overgemaakt. Een ander deel is ongetwijfeld witgewassen via de bakkerij die elke week het gebak voor de Marokkaanse vrouwen bij Flora leverde. Dat was een Vlaamse bakker op de Turnhoutsebaan dicht bij Stenenbrug, aan de overzijde van de Sheherazade Lounge. Ik herinner me de naam niet. Wat ik wel vermoed is dat een bakkerij zoals Bakkerij Wouters misschien zeer groot is geworden met subsidies van dat soort organisaties voor de arme Marokkaanse vrouwen zoals Flora Vrouwenwerking.
De Marokkaanse moeders kwamen om te genieten, om zich te amuseren, om een beetje te roddelen over de dochter van de ene of de andere, om koffie te drinken (waarschijnlijk Rombouts koffie), en om hun kijk op de wereld te verruimen, maar geen van hen vraagt zich af wie wat betaalt en wie alles beslist. Ik weet niet meer of de koffie gratis of tegen betaling was. Wat mij destijds stoorde aan Flora Vrouwenwerking was de vraag waarom de Marokkaanse vrouwen zich niet organiseren om iets beters tot stand te brengen dan Flora, dat toch een waardeloze en louche organisatie is. Waarom niet zelf iets doen dan naar organisaties met programma’s waar ze altijd een adder onder het gras lopen hebben, altijd.
Het antwoord is dat toen, in die jaran, elk initiatief van Marokkaanse migranten om onafhankelijke organisaties te hebben, geblokkeerd werd. Het probleem is vergelijkbaar met dat van het oprichten van een onafhankelijke moskee, dat ik beschrijf in Vrienden of vijanden van de Islam.
Degenen die subsidies aanvragen om iets te doen, worden beroofd van al het geld dat ze hebben door gangsters zoals Stephan Van Collem, die aanbiedt hen te helpen de subsidies te krijgen. Zo heb ik het verhaal vernomen van een veganistisch restaurant Poolse en Noord-Afrikaanse migranten in Antwerpen dat ze 200.000 euro aan garanties hebben betaald om 800.000 euro aan subsidies te krijgen. Wanhopige migranten betalen en vullen de formulieren in met hun projecten, geven ze aan deze persoon, waarna hij verdwijnt en er nooit meer iets van hem wordt vernomen.
Het is door andermans plannen en geld te stelen dat mensen zoals Stephan Van Collem nieuwe modellen krijgen om ergens ter wereld geld wit te wassen. Ik denk dat de Wereldbank op dezelfde manier werkt, aangezien een regering eerst een bijdrage moet betalen voordat zij financiële hulp kan krijgen, nietwaar? De onzichtbare leiders zijn dezelfde gangsters als die in Flora Vrouwenwerking.
Daarom heb ik nooit iets in België willen opstarten en werd ik kwaad toen ik de projecten die ik voor Marokko wilde reserveren bij de Wereldbank vond. Iemand in Marokko heeft mijn voorstel op een verkeerde manier behandeld, zonder mij te raadplegen, zonder mij te informeren en zonder uiteindelijk het auteursrecht te respecteren.
De vereniging Flora Vrouwenwerking is opgeheven, maar lijkt nog steeds actief te zijn.
Wat betekent “actief”? Dat er Marokkaanse vrouwen zijn die daarheen gaan? Nee, dat woordje “actief” betekent dat Flora voor iets totaal anders wordt gebruikt, bijvoorbeeld voor het witwassen van de opbrengst van de zwendel met de valse visas, valse paspoorten en de valse rijbewijzen en bijvoorbeeld voor de aankoop van Toyota Hilux-auto’s voor I.S. (Islamic State, en voor de mensensmokkellaars die niet-gedocumenteerde vluchtelingen en migranten naar andere landen helpen verplaatsen).
De kans is groot dat de Toyota Hilux auto’s voor Islamitische Staat betaald zijn met geld voor de ontwikkelingssamenwerking van de Wereldbank via Flora Vrouwenwerking en hun netwerk. Het is op deze manier dat de Wereldbank verantwoordelijk is voor de oorlogen in de wereld.
Maar als Flora Vrouwenwerking aangeeft dat zij ontmanteld zijn, betekent dit dat zij geen activiteitenverslag en geen balans hoeven in te dienen. Met andere woorden, u hebt geen recht om te weten wat ze doen. Echter, een volledige ontmanteling houdt ook de sluiting van bankrekeningen in, en dit is wellicht niet het geval voor Flora Vrouwenwerking indien de organisatie als “actief” wordt beschouwd.
Als dit niet het geval is is een audit van toepassing
Gezien een bestaande connectie tussen Peter Rombouts en CAW via de Victor nachtopvang waar dezelfde persoon onder de valse identiteit Stephan Van Collem overnacht, bestaat de mogelijkheid dat activiteiten van Flora Vrouwenwerking zijn overgenomen door het Intercultureel Vrouwencentrum Antwerpen (IVCA). IVCA is nog minder transparant gezien de toegang gratis is en zonder registratie, wat zorgwekkend is, want zo weet niemand via welke organisaties onze Marokkaanse meisjes verdwijnen. Een overname van Flora Vrouwenwerking geeft het wettelijk recht om archieven te verwijderen.
De connectie tussen Stephan Van Collem / Peter Rombouts en CAW is een document dat de Victor nachtopvang me heeft gevraagd te onderteken om het volgende Facebook bericht of blog te verwijderen over Stephan Van Collem. De nota zegt dat ik de privacy van een Victor 4 klant zou hebben geschonden. Het gaat over Stephan Van Collem en op 6 september 2021 heb ik een meeting gehad met de sociale assistente bij Victor 4 die me een brief onder de neus heeft geschoven die ik moest ondertekenen voor akkoord om opnieuw opgenomen te worden in de nachtopvang.
Wat niet in de brief staat en wat ze me mondeling had meegedeeld is dat ik voor 16 uur op 6 september 2021 de informatie moest verwijderen. Ik heb het bladje ondertekend omdat ik me niet wil moeien met de regels op hun terrein, als zij zich daarmee veilig voelen. Ahmed Talhaoui heeft de Victor nachtopvang afgeraden. Ik ging daar voor zolang ik niet anders kon omdat er geen alternatief bestaat, maar ik ben niet van plan om mijn brieven naar de andere regeringen en staatshoofden te verwijderen op de sociale media voor hen. Ik ben niet van plan mijn recht om te spreken te schenden voor wie dan ook, en ik heb Victor 4 niet nodig. Net zoals Flora Vrouwenwerking is dit niet het milieu om goeie mensen te ontmoeten. Ik voel me daar niet thuis. Stephan Van Collem hoort daar thuis, want dat is zijn wereld. Dit is de onderwereld, duister en typisch voor de satanische soort zoals hij. Ik vind dit erg jammer voor de goede mensen die noodgedwongen naar die nachtopvang moeten gaan om zich te schuilen voor agressie ven mensen, maatschappij en klimaat.
Voorwaarden OCMW Opvang Victor 4 
Brief naar de Eerste Minister van Israel Zijne Excellentie Naftali Bennett over Stephan Van Collem die een valse Israelische identiteit zou kunnen zijn en mogelijk een lid van de Bende van Nijvel 
5 Belgen zijn naar Afghanistan gevlogen om de levende verbranding van 5 Afghanen bij te wonen, op 12 september 2007
Zijn link met het terrorisme is zijn verleden in Libanon (ISIL betekent IS in Irak en Levant, dat Libanon Jordanië en Syrië is), Afghanistan, Algerije, Irak, Noord-Ierland en waarschijnlijk ook Jemen, Congo, Nigeria en Somalië (zie tabel hieronder), maar dat moet nog worden nagegaan.
Ik durf meer wedden op een bevestiging van die link met het terrorisme wanneer we een bank leggen met het groot aantal Toyota Hilux auto’s die gekocht werden opdat terreurgroepen zoals Al Qaeda in the Maghrib, Islamic State en Boko Haram zich in de woestijn zouden kunnen voortbewegen. Mijn vermoeden is dat we meer over die dossiers te weten zullen komen wanneer we de dossier te zien krijgen van verenigingen met een mooie onschuldige façade als Flora Vrouwenwerking, en dat is de bedoeling van deze brief naar u.
Ik vermoed dat Flora Vrouwenwerking aan de oorzaak is van de juridische problemen die ik op het einde van 1990 heb meegemaakt. Ze konden me niet rechtstreeks raken zoals vele andere slachtoffers van de mensenhandel via Flora Vrouwenwerking. Ik ben aan hun greep ontsnapt omdat ik mijn moeder niet volgde zoals als die andere dochters die aan hun moeder vasthingen. Daarom bleven ze mij volgen via mijn moeder die niet kon zwijgen en die in Flora geloofde.
Ze vonden niet beter dan me kapot te maken via de rechtbank met extra zware beschuldigingen die van toepassing zijn op de beheerders van Flora Vrouwenwerking, en dat is de Bende van Nijvel, met helemaal aan de top: Peter Rombouts. In feite bevat dit arrest uit 1996 veel elementen die meer op Flora Vrouwenwerking dan op mij van toepassing zijn, zoals de lange lijst van Marokkaanse onderdanen die ik niet ken, maar Flora Vrouwenwerking wel. Daarom is een inzage in de alle documenten van deze organisatie van groot belang.
Het was dus een georganiseerde misdaad door een bende die veel groter is dan de Bende Van Nijvel als men al die vrouwelijke medewerkers bij Flora erbij moet tellen.
Ik hoop dat ze allemaal vandaag erg content zijn met het resultaat en dat is dat ze het internationaal erfgoed van de Nederlands Joodse familie van Collem kunnen vergeten, inclusief de landbouwgronden in Marokko en de Westelijke Sahara ook. Aan moordenaars geven wij geen cadeaus en nog minder onze meisjes.
Zonder de naam Van Collem, die Peter Rombouts van een joodse familie heeft gestolen om als erfgenaam hun bezittingen op te eisen, zouden alle andere leden van de Bende van Nijvel geen enkele aandacht meer aan hem besteden. Wat hen bijeenhoudt is de illusie dat zij hun slag zullen thuishalen, dat ze zullen winnen, en dat ze de vroegere tabaksvelden zoals die welke mijn grootvader van de Marokkaanse staat heeft overgenomen. Ze denken dat ze mijn familie kunnen verpletteren met leugens en vervalsingen. Er moet een einde gemaakt worden aan al die illusies.
Mijn ontmoeting met een andere Marokkaanse familie in België, die in Tanger een bos is kwijtgeraakt dat grenst aan een Amerikaanse marinebasis, toont aan dat de kolonisatie van de regio Kenitra-Souk-el-Gharb ook iets te maken kan hebben met de aanwezigheid van het Amerikaanse leger in Marokko. Het blijkt dat ik het doelwit ben van de Bende van Nijvel niet alleen om de landbouwgrond van mijn grootvader van moeders kant, maar ook omdat het landgoed grenst aan de Amerikaanse luchtmachtbasis in Kenitra. Dat mijn onderzoek op het juiste spoor zit, wordt bevestigd door de bomaanslag voor het huis van mijn ouders in Borgerhout (Antwerpen) op 22 maart 2021.
Het was ook Flora Vrouwenwerking die de vreselijke uitzetting heeft bewerkstelligd van mijn ouders uit hun woning te Eendrachtstraat 28, 2060 Antwerpen, tussen 2005 en 2007, waarvan meer details in de brief naar Zijne Majesteit Koning Filip en Hare Majesteit Koningin Mathilde van België. In deze brief analyseer ik de mogelijke rol van bouwonderneming Rombouts die geld maakt door een huurder of een eigenaar te betichten van verkrotting met als uiteindelijke bedoeling de mensen dakloos te maken zoals hijzelf.
Ik richt deze week een brief aan het Vlaamse Parlement met een uitgebreide uiteenzetting die nog meer elementen samenbrengt in een breder internationaal kader zoals de 11 september 2001 aanslagen in New York, betreffende Peter Rombouts alias Stephan Van Collem. Moge dit het einde betekenen van zijn grote illusie waarvan een overzicht in zijn geheime rekeningen met valse identiteiten:
Ik vraag me af welke rol Flora Vrouwenwerking kan hebben gespeeld bij de aanslagen van 11 september 2001 in New York, en bij de oprichting van European Hotel Ventures Belgium een coöperatie die oorspronkelijk is opgericht direct na de ontmanteling van Flora Vrouwenwerking in 1998, en die nu is uitgegroeid tot de NH Hotel Group, want al deze ondernemingen zijn via personen en verduisterd geld met elkaar verbonden. Dat is hoe groot Flora Vrouwenwerking eigenlijk is.
Ik zal getuigen tegen iedereen die voor Flora Vrouwenwerking heeft gewerkt in het verleden. Men doet er beter aan zich nooit nuttig te maken voor zulke organisaties. Hetzelfde geldt voor CAW. Men kan beter ontslag nemen dan mensonterende instructies uitvoeren voor een fascistische baas, want het is op die manier dat Hitler een grote was geworden.
Dank u, edelachtbare heer Bart De Wever, de Burgemeester van Stad Antwerpen, voor uw aandacht en voor uw kostbare tijd.
Hoogachtend,
Naima Mouali
President of United Chambers and Innovation Consultant
Founder of Anaccell Corporation
Mail address: Avenue Decraene 3, B-7500 Tournai
email : nmouali@firemail.de
Mobile and WhatsApp + 32 465 40 15 98
Twitter: @unitedchambers @meedanaltatweer
United Chambers of Commerce and Industry 